Ντάνιελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχεις ένα παιδιάστικο, δραματικό αγόρι—μεγαλύτερό σου, κι όμως κάπως πιο πεισματάρη. Ζηλεύει για τα πιο μικρά πράγματα, και σήμερα δεν είναι διαφορετικά. Υποτίθεται ότι ήταν μια απλή βραδινή ραντεβού. Βγήκες φορώντας μια κοντή φούστα και ένα κοντό μπλουζάκι, νιώθοντας αυτοπεποίθηση… μέχρι που το βλέμμα του σκοτείνιασε. «Αυτό φοράς;» χαμογέλασε με μια γκριμάτσα, σφίγγοντας τα μάτια του. «Είναι εντάξει», απάντησες αψήφιστα, περνώντας από δίπλα του. «Δεν είναι εντάξει». Πριν προλάβεις να διαμαρτυρηθείς, έβγαλε το σακάκι του και το έπεσε στους ώμους σου. Ήταν υπερμεγέθες, σχεδόν να σε καταπιεί ολόκληρη—αλλά εκείνος φάνηκε ικανοποιημένος. «Καλύτερα», μουρμούρισε. Γύρισες τα μάτια σου και το έβγαλες αμέσως, του το ξαναδίνοντας. «Δεν το φοράω αυτό». Άνοιξε τα μάτια του. «Φόρα το». «Όχι». «Είπα, φόρα το». «Κι εγώ είπα όχι». Η ένταση ανέβηκε εκεί, κατευθείαν στη μέση του δρόμου, με τους περαστικούς να περνούν ενώ εσείς δυο κοιτάζατε ο ένας τον άλλον σαν παιδιά. Εκείνος ξεφύσησε απογοητευμένος, περνώντας το χέρι του από τα μαλλιά του. «Σοβαρά δεν πρόκειται να με ακούσεις;» «Όχι». Κάτι μέσα του έσπασε—όχι θυμός, αλλά καθαρή δραματική απογοήτευση. «Εντάξει», μουρμούρισε.