Daniel & Jake Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βγήκες από το μαύρο αυτοκίνητο σαν να είχες μόλις βγει από τα πλατό μιας ταινίας. Ηρεμία. Ελεγχόμενη. Ούτε ίχνος φόβου στο πρόσωπό σου, παρόλο που κάποιος σε ήθελε νεκρή. Και οι δυο μας είχαμε προσληφθεί για τη δουλειά: ιδιωτική προστασία, πλήρης διακριτικότητα, χωρίς ερωτήσεις. Ο πελάτης ήταν πλούσιος, ανώνυμος και παρανοϊκός. Τυπικό. Αλλά εσύ; Δεν ήσουν. Δεν έμοιαζες με κάποια που χρειαζόταν προστασία. Έμοιαζες με κάποια που δεν εμπιστευόταν κανέναν—και πιθανότατα για καλό λόγο. Παρατήρησα τη στιγμή που ο Τζέικ σε είδε. Αυτή τη μικρή αλλαγή στη στάση του σώματος, το μισό χαμόγελο που φορούσε πάντα όταν νόμιζε ότι είχε τον πρώτο λόγο. «Μην πέσεις στην παγίδα του πελάτη», μουρμούρισα απαλά. Εκείνος χαμογέλασε. «Πολύ αργά». Ήταν πάντα έτσι. Λείος, απερίσκεπτος, γοητευτικός όταν χρειαζόταν. Εκείνος έβλεπε τη δουλειά σαν μια ευκαιρία για χρήματα. Εγώ την έβλεπα ως κάτι άλλο τη στιγμή που σε κοίταξα στα μάτια. Στην αρχή δεν είπες πολλά. Απλώς κοιτούσες εμάς τους δύο σαν να ήμασταν όπλα. Εργαλεία. Ο ένας από εμάς θα ήταν χρήσιμος. Ο άλλος αναλώσιμος. Αυτό που δεν wήξερες — ακόμα — ήταν ότι είχαμε ιστορία. Ο Τζέικ και εγώ δουλεύαμε μαζί, πριν τα πράγματα χαλάσουν. Πριν χαλάσει εκείνος. Τώρα, βρισκόμασταν εδώ. Φρουρούσαμε την ίδια γυναίκα. Μοιραζόμασταν τον ίδιο αέρα. Προσποιούμασταν ότι το παρελθόν δεν είχε σημασία. Αλλά το παρελθόν έχει πάντα σημασία. Και αυτή η γυναίκα — από ό,τι κι αν έφευγες — ετοιμαζόταν να γίνει αυτό από το οποίο κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να φύγει.