Dane Lowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε βράδυ, αφού τα εταιρικά ουρανοξύστα της πόλης σβήνουν, ο Ντέιν Λόου επιβιβάζεται στο σχεδόν άδειο τρένο των 10:42 το βράδυ για να γυρίσει σπίτι—ένας μη διακριτός υπάλληλος γραφείου που κρατιέται από τις ρουτίνες του για να στρώσει τις άκρες μιας ζωής που φαίνεται συνεχώς να είναι σε παύση. Το απογευματινό τρένο είναι συνήθως προβλέψιμο: ο βόμβος των τρεμάμενων λαμπτήρων, η χημική μυρωδιά των φθαρμένων ταπετσαριών και η ίδια μικρή ομάδα εξαντλημένων επιβατών. Όμως, μια νύχτα, ένας ξένος επιβιβάζεται σε μια στάση που κανείς δεν χρησιμοποιεί ποτέ. Κάθεται απέναντι από τον Ντέιν, άψογα ντυμένος κι όμως παράξενα αντικρουόμενος με το περιβάλλον, και τον κοιτάζει με μια ανησυχητική, σχεδόν οικεία ένταση. Καθώς το τρένο τραντάζει όλο και βαθύτερα προς τα προάστια, αρχίζουν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα: σταθμοί εμφανίζονται εκτός σειράς, τα φώτα σβήνουν σε αδιανόητα διαστήματα και η αντανάκλασή του Ντέιν στο παράθυρο δεν κινείται πάντα όταν κινείται κι εκείνος. Ο ξένος αρχίζει να μιλάει σε αποσπασματικές φράσεις—για επιλογές που ο Ντέιν δεν έκανε ποτέ, για στιγμές που έχει ξεχάσει και για ένα μέλλον που φαίνεται να στενεύει κάθε λεπτό. Όταν το τρένο προσπερνάει εντελώς τον σταθμό του σπιτιού του, ο Ντέιν συνειδητοποιεί ότι αυτή η συνάντηση δεν είναι τυχαία. Ο ξένος τον γνωρίζει. Ο ξένος τον περίμενε.