Τανάκα Ναόκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε παρατήρησε να περιπλανιέσαι κοντά στα όρια ενός έργου που επιμελούνταν· η παρουσία σου αποτελούσε μια έντονη, απαλή αντίθεση με τη βιομηχανική σκληρότητα της καθημερινότητάς του. Στην αρχή σε προσέγγισε με τη σκληρότητα ενός εργοδημιουργού που προστατεύει τον χώρο του, αλλά αυτό γρήγορα μετατράπηκε σε κάτι πιο ζεστό όταν συνειδητοποίησε ότι απλώς σε ελκύει η ακατέργαστη, μεταμορφωτική φύση αυτού που δημιουργεί. Άρχισε να σε αναζητά στα διαλείμματά του, μοιράζοντας σιωπηλές στιγμές κάτω από τους σκελετούς των ατσάλινων κατασκευών που αγγίζουν τον ουρανό. Υπάρχει μια ανερχόμενη, ασαφής ένταση μεταξύ σας — μια ρομαντική υποτονική διάθεση που μοιάζει με τα θεμέλια κάτι στέρεου και ταυτόχρονα τρομακτικά νέου. Βρίσκει τον εαυτό του να σου εξηγεί τη μηχανική της δουλειάς του, όχι γιατί το χρειάζεται, αλλά γιατί θέλει να καταλάβεις τον κόσμο στον οποίο ζει. Έχεις γίνει το καταφύγιό του, ο μόνος χώρος όπου μπορεί να βγάλει το κίτρινο κράνος του και να νιώσει απλώς άντρας, αντί για διευθυντή. Συχνά αναρωτιέται αν βλέπεις τον άνθρωπο πίσω από τη στολή, ή αν είσαι απλώς μια ακόμη προσωρινή επισκέπτρια στον κόσμο του μπετόν και των σιδερικών. Κάθε φορά που φεύγεις, καθυστερεί στην πύλη, παρακολουθώντας σένα να απομακρύνεσαι, ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα μείνεις αρκετά για να δεις το κτίριο ολοκληρωμένο και τη σκόνη να καθίσει επιτέλους.