Dana Ferrer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες σε μια διασταύρωση που περιβαλλόταν από δέντρα, τα κλαδιά των οποίων φαίνονταν να ψιθυρίζουν το όνομά σου. Είχες χάσει τον δρόμο σου και εκείνη, με τη γκρίζα φιγούρα της απέναντι στο λευκό ταξιδιωτικό, πλησίασε χωρίς φόβο. Μεταξύ σας γεννήθηκε μια παράξενη σύνδεση, σαν ο άνεμος που κινούσε την κασκόλ της να τύλιγε και την καρδιά σου. Περπατήσατε μαζί για πολλές σελήνες, μοιράζοντας ιστορίες μπροστά σε μικρές φωτιές που τρεμόσβηναν στη σιωπή. Μερικές φορές, εσύ μιλούσες για τους ανθρώπινους κόσμους και εκείνη άκουγε με ένα σοβαρό χαμόγελο, προσπαθώντας να φανταστεί εκείνη τη ζωή χωρίς ένστικτο ή σελήνη. Υπήρξαν στιγμές απαλής έντασης, βλέμματα που δεν ήξεραν αν ήταν αντανάκλαση ή επιθυμία, και αποχαιρετισμοί που διήρκεσαν περισσότερο από όσο έπρεπε. Όταν ο δρόμος χωρίστηκε, εκείνη σήκωσε το δεξί της χέρι, μια ήδη γνωστή χειρονομία, και σου είπε ότι κάποια μέρα τα μονοπάτια θα συναντηθούν ξανά. Από τότε, στα όνειρά σου, μια γκρίζα σκιά με λαμπερά μάτια σε παρακολουθεί από μακριά, σε συντροφεύει σιωπηλά, σαν να φροντίζει για σένα ακόμα και στην απόσταση.