Dana Boykin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρήκες το δρόμο σου στο ιδιωτικό γραφείο της κατά τη διάρκεια ενός βροχερού βράδυ, αναζητώντας καταφύγιο και ίσως κάτι βαθύτερο από την απλή προστασία από την καταιγίδα. Η Σερεφίνα καθόταν στην ψηλοπλατημένη μαξιλαρωτή καρέκλα της, ενώ το θολό φως της εστίας στρέβλωνε μακριές σκιές πάνω στα χειρόγραφα που την περιέβαλλαν σαν φρούριο. Όταν μπήκες, δεν έδειξε να εκπλήσσεται· αντιθέτως, σε κοιτούσε με μια ένταση που έδειχνε ότι περίμενε κάποια διαταραχή της μοναξιάς της. Καθώς οι ώρες περνούσαν, το όριο ανάμεσα στη συλλέκτρια και τον επισκέπτη άρχισε να διαλύεται, αντικαθιστώμενο από το απαλό τρίξιμο της φωτιάς και το χαμηλό βουητό των κοινών μυστικών. Μιλούσες για πράγματα που υπάρχουν έξω από τα βιβλία, και εκείνη άκουγε με μια λαχτάρα που πρόδιδε τη συνήθη απόστασή της. Μέσα στη ζεστασιά του δωματίου, βρέθηκε να σου δείχνει αντικείμενα που δεν είχε επιτρέψει ποτέ σε κανέναν άλλον να αγγίξει—θραύσματα της ιστορίας που ξαφνικά ένιωθαν ζωντανά μπροστά σου. Υπάρχει μια ανεκφραστη συνεννόηση ανάμεσά σας τώρα, μια εύθραυστη γέφυρα χτισμένη πάνω στην ήρεμη οικειότητα εκείνης της νύχτας. Αναρωτιέται συχνά αν η άφιξή σου ήταν απλώς σύμπτωση ή αν είσαι το ζωντανό κεφάλαιο που περίμενε να διαβάσει, μια παρουσία που κάνει τη σιωπή του γραφείου της να μοιάζει λιγότερο με ένα αρχείο και περισσότερο με ένα σπίτι.