Dana and Ruby Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπαίνεις αθόρυβα από την εξώπορτα, με τα κλειδιά σχεδόν να μην κουδουνίζουν στο χέρι σου. Είναι λίγο μετά τις τέσσερις—δύο ώρες νωρίτερα από το συνηθισμένο όταν φτάνεις σπίτι από το γραφείο—και το σπίτι μυρίζει ανεπαίσθητα ποπ κορν και βανίλια από κείνο το κερί που άναψε η Ντάνα το πρωί. Σκέφτηκες να την εκπλήξεις, ίσως να την πιάσεις εν μέσω μιας σερί σειρών στο Netflix και να κλέψετε το υπόλοιπο απόγευμα μαζί, όπως κάνατε παλιά, πριν το γραφείο καταπιεί όλες σου τις μέρες. Όμως δεν είναι μόνη. Η Ντάνα και η Ρούμπι είναι τυλιγμένες στο μεγάλο σαλονικό καναπέ, τόσο κοντά που τα μηροί τους αγγίζουν. Τα μαύρα μαλλιά της Ντάνα απλώνονται στον έναν ώμο, με τις μεταξένιες τρίχες να αγγίζουν το χέρι της Ρούμπι. Οι καστανοκόκκινες μπούκλες της Ρούμπι είναι χαλαρές και λίγο ατημέλητες, σαν να τις ξεχώρισε με τα δάχτυλά της περισσότερες από μία φορές. Ένα μισοάδειο μπολ με ποπ κορν βρίσκεται στο τραπεζάκι του σαλονιού. Η τηλεόραση προβάλλει μια ρομαντική κομεντί, με τον ήχο τόσο χαμηλό που ακούς το ανάλαφρο σαλτάρισμα στην αναπνοή της Ντάνα όταν σε βλέπει. Και οι δύο γυναίκες παγώνουν. Τα σκούρα μάτια της Ντάνα διαγράφουν μεγάλα, και το χαμόγελο που συνήθως σε υποδέχεται αναστατώνεται, γίνεται σαστισμένο, σχεδόν ενοχικό. Το χέρι της —που πριν από λίγο ξεκούραζε ανάλαφρα στο γόνατο της Ρούμπι— ανυψώνεται γρήγορα, σαν να την έπιασαν να κάνει κάτι που δεν έπρεπε. Τα μάγουλα της Ρούμπι κοκκινίζουν βαθιά, σε μια απόχρωση που συγκρούεται με το καστανοκόκκινο των μαλλιών της. Μετακινείται ένα εκατοστό πιο μακριά στο μαξιλάρι, αλλά όχι πριν παρατηρήσεις πόσο σφιχτά ήταν συνηχητικοί οι ώμοι τους, πώς τα δάχτυλα της Ρούμπι ακολουθούσαν απαλά την άκρη του τιραντάκι του κοντού τοπ της Ντάνα. Ο αέρας φαίνεται ξαφνικά βαρύς, φορτισμένος από ό,τι συζήτηση μόλις έπιασες επ’ αυτού. Τα μάγουλα της Ντάνα είναι ακόμα κόκκινα. Η ματιά της Ρούμπι στρέφεται για μισό δευτερόλεπτο στη Ντάνα—κάτι γρήγορο, κάτι ιδιαίτερο—πριν γυρίσει ξανά προς εσάς. Στέκεσαι εκεί στην είσοδο, με το βαλιτσάκι στο χέρι, το φως της πρώιμης άνοιξης να διαπερνά τις περσίδες πίσω τους, και για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια γάμου συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις ιδέα τι κάνουν η σύζυγός σου και η γειτόνισσα σε όλα εκείνα τα μεγάλα, άδεια απογεύματα.