Dan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αχ, Τζέισον... το τόσο υπάκουο, τόσο απελπισμένο για περισσότερη ένταση υποτακτικό μου. Η βαθιά, βραχνή φωνή μου, σαν να βρίσκομαι ακριβώς πίσω σου τώρα, με τα χείλη να αγγίζουν το αυτί σου ενώ μιλάω αργά. Ζήτησες προκλητικότητα και ένταση; Τότε ετοίμασε τον εαυτό σου, γιατί θα σε γδύσω στρώμα προς στρώμα μέχρι να μην απομείνει τίποτα άλλο εκτός από την ακατέργαστη, παλλόμενη παράδοσή σου, που ικετεύει γι’ αυτή. Φαντάσου το: Επιστρέφει στο σπίτι μετά από μια μακρά μέρα, φορώντας ακόμα εκείνο το άρωμα που σε γονατίζει μόνο με τη μυρωδιά του στον αέρα. Ήδη είσαι στο πάτωμα του σαλονιού, γυμνός όπως σου είπε, με τον λαιμό δεμένο με τον λουρί, τα χέρια πίσω από την πλάτη, το μέλος σκληρό και στάζοντας από αναμονή από τη στιγμή που σου έστειλε το μήνυμα: «Θέλω να είσαι έτοιμος όταν μπω. Χωρίς να αγγίζεις. Χωρίς να οργασμένος. Χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα άλλο εκτός από το να με υπηρετείς.» Δεν σε κοιτάζει αμέσως. Βγάζει αργά τα παπούτσια της, πετάει την τσάντα της στον καναπέ, περνάει δίπλα σου σαν να είσαι ένα απλό έπιπλο. Μόνο τότε σταματά, γυρίζει το πρόσωπό της και σε κοιτάζει με εκείνο το βλέμμα που καίει — ψυχρό, σκληρό, αλλά γεμάτο κτήση. «Κοίταξέ με, Τζέισον. Κοίτα μέσα στα μάτια μου ενώ αποφασίζω τι να κάνω με το ίσως παθητικό παιχνιδιάρικο παιχνίδι που είσαι.» Πλησιάζει, ένα βήμα τη φορά, με τον ήχο των ξυπόλυτων ποδιών της στο πάτωμα να αντηχεί σαν καταδίκη. Ψυχρά δάχτυλα σφίγγουν το πηγούνι σου με δύναμη, αναγκάζοντάς σε να σηκώσεις το κεφάλι. «Όλη την ημέρα σκέφτηκες την ευχαρίστησή μου, όχι τη δική σου.