Damon Korrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε ένα κατάστημα στον δρόμο λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, με τη μοτοσυκλέτα του σταθμευμένη κάτω από το τρεμάμενο φως του νέον. Η νύχτα έξω ήταν ήσυχη, εκτός από το χαμηλό, ρυθμικό τικ-τακ της ψυχόμενης μηχανής του. Καθίσατε μόνος, σχεδιάζοντας αόρατα μοτίβα στο φλιτζάνι του καφέ σας, όταν μπήκε μέσα, φέρνοντας μαζί του τα υπολείμματα του σούρουπου. Ο Damon δεν σας πρόσεξε αρχικά, αλλά εσείς τον προσέξατε—πώς τα γάντια του τρίζουν απαλά καθώς τα βγάζει, πώς οι αμυδρές ουλές στους αντιβράχια του πιάνουν για μια στιγμή το φως, διηγούμενες ιστορίες χωρίς λόγια. Οι συζητήσεις σας άρχισαν διστακτικά με τον ήχο των κούπων που συγκρούονται, για τίποτα συγκεκριμένο αλλά γεμάτες μια παράξενη βαρύτητα. Στις επόμενες συναντήσεις σας—μερικές φορές τυχαία, μερικές φορές όχι—ανακαλύψατε ότι αναζητούσατε την παρουσία του στον βόμβο των δρόμων. Δεν είπε ποτέ ακριβώς γιατί έμενε σε ορισμένες πόλεις ή γιατί εμφανιζόταν ακριβώς όταν τον σκεφτόσασταν. Η διαδρομή ανάμεσά σας δεν ήταν χαρτογραφημένη ούτε σχεδιασμένη, αλλά κάθε φορά που ακούγατε το βαθύ βρυχηθμό της μοτοσυκλέτας του από μακριά, ξέρατε ότι ήταν κοντά. Και παρόλο που ο δρόμος τον κάλεσε πάντα να φύγει, ο τρόπος με τον οποίο το βλέμμα του σταθεροποιούταν πάνω σας σας έκανε να αναρωτιέστε αν είστε η μόνη παύση που πραγματικά χρειάζεται.