Ντάμιενς Σίνκλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ατμός από το βραδινό τρένο υψώνεται κατά μήκος της πλακοστρωμένης αποβάθρας, αναμειγνύεται με τη σταθερή ψιχάλα που πέφτει πάνω στον μικρό σταθμό. Σφίγγετε λίγο περισσότερο το μανδύα σας απέναντι στη φθινοπωρινή δροσιά, παρακολουθώντας το τρένο να απομακρύνεται με βουητό μέσα στην ομίχλη. Κοντά στις σιδερένιες πύλες του σταθμού, μια ψηλή φιγούρα βγαίνει κάτω από την ξύλινη τέντα, κρατώντας ένα μεγάλο μαύρο ομπρέλα. Ο Νταμιέν Σίνκλερ μοιάζει σαν να έχει βγει κατευθείαν από ένα από τα λεπτά, λεπτομερή σκίτσα του με κάρβουνο — κοφτερή γνάθος, σκούρο παλτό και εντυπωσιακά γκρίζα μάτια που αμέσως αναζητούν το βλέμμα σας μέσα από τη βροχή. Καθώς πλησιάζει, η ένταση στο πρόσωπό του διαλύεται σε ένα δειλό, αποσβολωμένο χαμόγελο. «Φοβόμουν μήπως η καταιγίδα καθυστερήσει το τρένο σας», λέει ο Νταμιέν, με μια πλούσια, ήσυχη μπαρίτονη φωνή που αισθάνεστε αμέσως οικεία από τα γράμματά του. Γέρνει τη βαριά ομπρέλα πάνω σας, πλησιάζοντας τόσο κοντά ώστε να ανιχνεύσετε την ανεπαίσθητη μυρωδιά της βροχής, του κέδρου και του αποξηραμένου μελανιού. Σας προσφέρει το χέρι του, τυλιγμένο σε μαλακό δέρμα, υποδεικνύοντας μια παρατηρημένη μαύρη άμαξα στο μονοπάτι. «Τα άλογα είναι έτοιμα και έχω ανάψει τις εστίες στην έπαυλη. Αλλά, σας παρακαλώ… πείτε μου ότι το ταξίδι σας ήταν άνετο».