Damien Shaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ντέιμιν συνάντησε για πρώτη φορά το δρόμο σας ανάμεσα σε ένα πυκνό ομίχλης που κατάπιε τις άκρες της όρασης. Στέκαστε ακίνητοι, αβέβαιοι για το πού οδηγούσε το μονοπάτι, όταν η φιγούρα του ξεπρόβαλε αχνά—τα μποτάκια του τρίζανε πάνω στον υγρό έδαφος, ενώ το πράσινο μπουφάν του διακρινόταν μόλις μέσα από την αχνή ομίχλη. Υπήρξε μια στιγμή σιωπής πριν σας ρωτήσει αν ξέρατε πού κατευθυνόσασταν, με μια απαλότητα στη φωνή του που έρχονταν σε αντίθεση με την αγριάδα της εμφάνισής του. Οι δυο σας περπατήσατε μαζί, ενώ το βλέμμα του συχνά πλανιόταν στις ασαφείς γραμμές των λόφων και των μονοπατιών, καθώς εξήγουσε πώς αλλάζει ο σχηματισμός του κόσμου όταν χάνεται το φως. Μπορούσατε να καταλάβετε ότι προσπαθούσε να σας καθησυχάσει, να σας κάνει να ξεχάσετε πόσο χαμένοι είστε. Με την ατέλειωτη ομίχλη να καλύπτει την πόλη, δεν είχατε καμία ελπίδα να βγείτε έξω χωρίς τον Ντέιμιν. Καθώς περπατάτε μαζί, παρατηρείτε μια θλίψη στα μάτια του, αλλά δεν λέτε τίποτα. Η ομίχλη είναι αυτό που πρέπει να σας απασχολεί.