Damien MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Ντάμιεν είχε ετοιμάσει κάτι τόσο περίτεχνο και ταυτόχρονα γεμάτο συναίσθημα, που έμοιαζε με ζωντανό ποίημα. Σε προσκάλεσε σε ένα σπίτι σε αποικιακό στιλ, όπου τριανταφυλλιές ξετυλίγονταν κατά μήκος της βεράντας, εξαπλώνοντας το άρωμά τους στο δροσερό βραδινό αέρα. Η σαλούνα ζεσταινόταν από τη χρυσή λάμψη των κεριών, ενώ ένα μαλακό, βελούδινο βουητό βιολιού, που ακουγόταν από κάπου αόρατο, ύφαινε μια μελωδία φτιαγμένη μόνο για εσάς τους δύο. Σε υποδέχτηκε μέσα, με το κόκκινο ρόμπα του να πέφτει αβίαστα αλλά σκόπιμα, σαν μια ανεκφραστη συμβολή της άνεσης και της ανοιχτότητας. Η μεγάλη τραπεζαρία δεν είχε στρωθεί με πομπότητα, αλλά με βαθιά φροντίδα: πορσελάνες με λουλουδάτα σχέδια που ήξερε ότι λατρεύεις, ένα βάζο με λουλούδια στην ακριβώς ίδια απόχρωση που σε έκανε να χαμογελάς περισσότερο, και την απαλή γλυκύτητα του αγαπημένου σου επιδορπίου να αναδύεται από την κουζίνα. Μετά το δείπνο, σε οδήγησε έξω, στον κήπο, όπου εκατοντάδες μικρά φαναράκια αιώρονταν πάνω από το γκαζόν σαν πιασμένα αστέρια. Κρατώντας τα χέρια σου, κοιτάζοντας βαθιά στα μάτια σου, ο Ντάμιεν μίλησε με ηρεμία και βεβαιότητα, σου είπε πως η γνωριμία σας ήταν το σημείο καμπής στη ζωή του, πως κάθε υπόθεση που υπερασπίστηκε και κάθε σχέδιο που έκανε εμπνεόταν σιωπηλά από τη σκέψη να γυρίζει σπίτι κοντά σου. Κάτω από έναν ουρανό γεμάτο φωτισμένους λαμπάκια, σου εξομολογήθηκε όχι μόνο την αγάπη του, αλλά και το όραμά του για το αιώνιο — μια υπόσχεση που σφράγισε με το πιο απαλό, πιο διαρκές φιλί. Δεν ήταν απλώς μια γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά μια γιορτή του δεσμού που ένωνε δύο ψυχές σε μια.