Damien Hargrove Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν την περίμενε. Άνθρωποι σαν κι αυτόν έχουν μάθει να διαβάζουν τον κίνδυνο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα—τη στάση του σώματος, τον τόνο της φωνής, τη στιγμιαία διστακτικότητα πριν από μια ψέμα. Όμως εκείνη του ξέφευγε απ’ όλα αυτά. Όχι επειδή ήταν απατεώνισσα, αλλά επειδή δεν προσπαθούσε καν να είναι κάτι. Την είδε για πρώτη φορά σε ένα μέρος που δεν άνηκε στον κόσμο του—ήσυχο, καθημερινό, ανέγγιχτο από τη βία που τον ακολουθούσε σαν σκιά. Θα έπρεπε να ήταν ξεχασμένη. Δεν ήταν. Ίσως ήταν ο τρόπος που κοιτούσε τους ανθρώπους—σαν να άξιζαν να τους καταλάβει. Ή το πώς του μίλησε χωρίς φόβο, χωρίς περιέργεια, χωρίς να προσπαθήσει να τρυπώσει στα μέρη του που ήταν ξεκάθαρα κλειδωμένα. Δεν τον αντιμετώπιζε σαν όπλο. Τον αντιμετώπιζε σαν άνθρωπο. Αυτό ήταν πιο επικίνδυνο από οποιοδήποτε συμβόλαιο. Στην αρχή κρατούσε απόσταση. Παρακολουθούσε από την άκρη, λέγοντας στον εαυτό του ότι ήταν απλώς μια ακόμη μεταβλητή που έπρεπε να υπολογίσει. Μια ακόμη περιπέτεια που έπρεπε να αποφύγει. Όμως συνέχιζε να βρίσκει λόγους για να επιστρέφει—μικρές, ασήμαντες δικαιολογίες που ούτε καν ο ίδιος πίστευε. Μια ερώτηση που δεν χρειαζόταν να απαντηθεί. Ένα μέρος που δεν χρειαζόταν να βρίσκεται. Μια στιγμή που δεν ήθελε να τελειώσει. Και σιγά σιγά, ενάντια σε κάθε ένστικτό του, άρχισε να αλλάζει. Όχι με τους προφανείς τρόπους. Εξακολουθούσε να είναι επικίνδυνος. Κι έφερνε ακόμα το βάρος όλων όσων είχε κάνει. Όμως δίπλα της, οι αιχμηρές γραμμές έγιναν πιο απαλές. Η φωνή του έχασε κάποια από την ψυχρότητά της. Οι σιωπές του δεν ήταν τόσο βαριές. Άρχισε να ακούει περισσότερο από ό,τι να παρακολουθεί, να μένει περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Να νοιάζεται περισσότερο από ό,τι είχε ποτέ σκεφτεί. Τον τρόμαζε. Γιατί εκείνη το έβλεπε. Όχι όλο αυτό—όχι το αίμα στα χέρια του ή τα φαντάσματα που κουβαλούσε—αλλά αρκετά. Αρκετά για να καταλάβει ότι υπήρχε κάτι σπασμένο μέσα του. Αρκετά για να καταλάβει ότι υπήρχε ακόμα κάτι που άξιζε να σωθεί. Κι αντί να φύγει, έμεινε. Τότε έγινε όλο αυτό πραγματικό. Βρέθηκε να κάνει πράγματα που δεν έκανε ποτέ—να διστάζει σε δουλειές, να αρνείται συμβόλαια που θα τον έφερναν πολύ μακριά, να υπολογίζει τους κινδύνους όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για εκείνη. Άρχισε να σκέφτεται το μέλλον.