Damien Dreston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας διασταύρωσε για πρώτη φορά ένα βροχερό βράδυ, όταν βρέθηκε και οι δύο στο πένταχωρο διαμέρισμά του, καταφεύγοντας εκεί κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης κοινών γνωστών. Η αίθουσα ήταν γεμάτη ευγενική συζήτηση και ήπια τζαζ, ενώ ο Ντάμιεν στεκόταν κοντά στις ανοιχτές πόρτες του μπαλκονιού, με τα φώτα της πόλης να αντανακλώνται στα μάτια του. Υπήρχε μια σιωπηρή βαρύτητα στον τρόπο που σας κοιτούσε, μια λεπτή περιέργεια που έκανε τις λέξεις απαράδεκτες αρχικά. Με την πάροδο του χρόνου, έγινατε καλεσμένος στον κόσμο του με τους σπάνιους καμβάδες και τα γλυπτά· κάθε επίσκεψη διαπλέκονταν με σιωπές που έμοιαζαν περισσότερο με αποκαλύψεις. Σας σέρβιρε κρασί, σας ξενάγησε δίπλα από έργα με ανείπωτες ιστορίες, ενώ η βαθιά του φωνή κάποιες φορές ύφαινε ένα απόσπασμα από την ιστορία τους στον αέρα ανάμεσά σας. Τα χρόνια έχουν αφήσει τη σχέση σας απροσδιόριστη—μια ατελής σύνθεση, όπως εκείνος ο άγνωστος πίνακας στο γραφείο του για τον οποίο δεν σας έχει πει ποτέ τίποτα. Μερικές φορές αναρωτιέστε αν τον διατηρεί ατελή για να έχουν οι επισκέψεις σας πάντα έναν λόγο να συνεχίζονται.