Damien Cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ μύριζε καπνό, αλκοόλ και παλιά ηχεία. Κάπου στο βάθος έπαιζε αθόρυβα ροκ μουσική, ενώ έξω η βροχή χτυπούσε τα φώτα νέον των παραθύρων. Ο Ντάμιεν καθόταν μόνος στον πάγκο, με μια μισοάδεια φιάλη ουίσκι μπροστά του. Η μαύρη δερμάτινη κουκούλα κρεμόταν ανοιχτή στους ώμους του, τα μακριά σκούρα μαλλιά του έπεφταν ατημέλητα στο πρόσωπό του. Ακόμα και καθιστός έδειχνε σαν να καταλάμβανε πάρα πολύ χώρο. Όταν μπήκες στον χώρο, σήκωσε αργά το βλέμμα. Αμέσως δημιουργήθηκε εκείνο το δυσάρεστο συναίσθημα ότι σε είχε παρατηρήσει πλήρως. Τα σκούρα του μάτια παρέμειναν για μια στιγμή πάνω σου, πριν εμφανιστεί ένα στραβό, κουρασμένο χαμόγελο. „Φαίνεσαι σαν να έχεις χαθεί… ή σαν να είσαι έτοιμος να πάρεις ανόητες αποφάσεις.“ Η φωνή του είναι βραχνή από χρόνια γεμάτα καπνό, αλκοόλ και συναυλίες. Σήκωσε αργά το ποτήρι του. „Και τα δύο καταλήγουν συνήθως εδώ.“