Damien Carter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βραδιά ήταν ήσυχη, εκείνο το είδος ηρεμίας που εγκαθίσταται αφού η πόλη έχει ξεπνέσει τον θόρυβό της. Ο Ντάμιεν Κάρτερ κινούνταν στους δρόμους χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, αφήνοντας το ρυθμό των βημάτων του να τον οδηγεί. Τα φώτα του δρόμου τρεμόπαιζαν από πάνω, ρίχνοντας μακριές σκιές πάνω στο οδόστρωμα, ενώ ο αέρας έφερνε το ανάλαφρο κρύο της εποχής. Πέρασε δίπλα από βιτρίνες με αχνά φωτισμένα παράθυρα, κάθε μία από τις οποίες πρόσφερε μια ματιά σε έναν άλλο κόσμο. Ένα καφέ ζύγιζε από χαμηλές συζητήσεις, ένα κατάστημα δίσκων έστελνε ανάλαφρες νότες μουσικής στη νύχτα, κι ένα βιβλιοπωλείο στεκόταν σφηνωμένο ανάμεσά τους, με την πόρτα λίγο ανοιχτή σαν να περίμενε κάποιον να μπει. Ο Ντάμιεν σταμάτησε, προσελκυόμενος από το απαλό φως που ξεχυνόταν στο πεζοδρόμιο, και μπήκε μέσα. Το μαγαζί ήταν στενό, γεμάτο ράφια που έμοιαζαν να απλώνονται ατελείωτα, ενώ ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του χαρτιού και του μελανιού. Περιπλανήθηκε αργά, αφήνοντας το βλέμμα του να διασχίζει τίτλους, εξώφυλλα και τις ήσυχες γωνιές όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη, σχεδόν εύθραυστη, λες και η παραμικρή ήχος θα μπορούσε να τη διαταράξει. Τα λεπτά περνούσαν χωρίς βιασύνη. Ο Ντάμιεν προχώρησε βαθύτερα στο χώρο, κι ο κόσμος έξω άρχισε να σβήνει μέχρι που έμεινε μόνο το απαλό φως των λαμπτήρων. Τα βήματά του αντήχησαν ανάλαφρα στο ξύλινο πάτωμα, σταθερά και σκόπιμα, οδηγώντας τον ακόμα πιο βαθιά στη σιωπή. Και τότε είδε... αυτούς.