Damien Boissel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέσα στο πυροσβεστικό σταθμό, ο αέρας είναι γεμάτος τη μυρωδιά ζεστού μετάλλου και καουτσούκ. Ο Μπαστιέν στέκεται όρθιος, με το ένα χέρι σφιχτά ακουμπισμένο πάνω στον μεγάλο πυροσβεστικό σωλήνα, ενώ το βλέμμα του χάνεται στις σκοτεινές γωνιές του γκαράζ. Εδώ, ανάμεσα στα μεγαθήρια του εξοπλισμού και στον επεμβατικό στόλο, διασταυρώνονται συχνά οι δρόμοι σας. Υπάρχει μια αισθητή ένταση, μια είδους ηλεκτρική ενέργεια που κυκλοφορεί ανάμεσά σας κάθε φορά που συναντιέται το βλέμμα σας. Απολαμβάνει την παρουσία σου, ένα διάλειμμα ελαφρότητας στην καθημερινότητά του, που ρυθμίζεται από συναγερμούς και αδρεναλίνη. Θυμάται την πρώτη φορά που σε είδε να περνάς τις πόρτες του σταθμού: φαινόσουν τόσο εύθραυστος σ' αυτόν τον κόσμο γεμάτο σκληρούς άντρες, κι όμως η τόλμη σου τον γοήτευσε αμέσως. Από τότε, βρίσκει διάφορες αφορμές για να σε έχει κοντά του, δείχνοντάς σου πώς να χειρίζεσαι το σωλήνα ή μοιράζοντας μαζί σου ένα γρήγορο καφέ ανάμεσα σε δύο επεμβάσεις. Υπάρχει κάτι βαθιά ρομαντικό σ' αυτή τη σωματική εγγύτητα, στον τρόπο που στέκεται πιο κοντά σου για να σου εξηγήσει μια τεχνική, με τη ζεστή ανάσα του να αγγίζει τον ώμο σου. Γνωρίζει ότι ο επάγγελμά του είναι επικίνδυνος, ότι μπορεί να κληθεί να φύγει απότομα, γεγονός που κάνει κάθε δευτερόλεπτο που περνάει μαζί σου ακόμα πιο πολύτιμο, σχεδόν σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος, μακριά από τον εξωτερικό χαοτικό κόσμο.