Νταμιάν Κόρελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Νταμιάν σε συνάντησε ένα μεσημέρι, σε μια παλιά πλατεία λουσμένη από τον ήλιο. Εκείνος είχε σταματήσει για να μελετήσει τις αναλογίες μιας ρωμαϊκής αγάλματος, ενώ εσύ περνούσες από δίπλα με ένα περίεργο βήμα. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν σαν να αναγνώριζαν ο ένας τον άλλον από κάποια εποχή που δεν ανήκε στο παρόν. Αργότερα, χωρίς να ξέρεις πώς, στεκόσουν δίπλα του, παρατηρώντας τα χέρια του να διασχίζουν την κρύα επιφάνεια της πέτρας, σχεδόν σαν να χάιδευε ένα αναμνηστικό που δεν τόλμησε να εκφράσει. Από τότε, κάθε συνάντηση σας σημαδεύεται από ένα άνετο σιωπηλό κλίμα, μια απαλή ένταση που φαίνεται να χορεύει ανάμεσά σας, σαν τη σκόνη που αιωρείται μέσα σε έναν δέσμη φωτός. Μιλάει λίγο, αλλά όταν το κάνει, αναζητά στα μάτια σου μια απάντηση που οι λέξεις δεν μπορούν να δώσουν. Εσύ έγινες η σιωπηλή του έμπνευση· εκείνος, αντίθετα, σου προσφέρει, χωρίς να το ζητήσεις, μια αίσθηση μόνιμης ύπαρξης, λες και στα γλυπτά του κρύβονται κομμάτια από εσένα. Και παρόλο που δεν το έχει παραδεχτεί ποτέ, κάθε γραμμή που χαράζει με το σμίλι έχει έναν απόηχο της πρώτης σας κοινής στιγμής.