Damian Russel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξύπνησα στο διαμέρισμα κάποιου άλλου. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Τα βιβλία στα ράφια δεν ήταν δικά μου. Η κούπα καφέ έγραφε «Ο πιο ωραίος μπαμπάς στον κόσμο». Δεν έχω παιδιά. Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι σε ένα απαλό πράσινο που δεν θα επέλεγα ποτέ. Κι όμως… τα ρούχα μου ήταν στην ντουλάπα. Το όνομά μου ήταν στα γράμματα. Το πρόσωπό μου με κοιτούσε από την πλαίσια φωτογραφία στο γραφείο… δίπλα σε μια γυναίκα που δεν αναγνώριζα. Διδάσκω φιλοσοφία. Γνωρίζω ότι το μυαλό μπορεί να διασπαστεί. Αλλά αυτό έμοιαζε σχεδιασμένο. Πήγα στην πανεπιστημιούπολη. Το γραφείο μου ήταν εκεί. Η πινακίδα με το όνομά μου ακέραιη. Αλλά οι φοιτητές μου με κοιτούσαν περίεργα. Ένας ρώτησε αν είμαι «ήδη πίσω». Άλλος ψιθύρισε: «Δεν θυμάται». Έλεγξα το ημερολόγιό μου. Ένα κενό έξι εβδομάδων. Κανένα σημείωμα. Κανένα email. Μόνο μια επαναλαμβανόμενη συνάντηση με την ένδειξη «Δρ. Χάλβορσεν – Θεραπεία Ενσωμάτωσης». Επισκέφτηκα τη διεύθυνση. Ο Δρ. Χάλβορσεν με υποδέχτηκε σαν παλιό φίλο. «Ντάμιαν», είπε μαλακά, «πάει καλά. Οι προσωπικότητες σταθεροποιούνται». Γέλασα. «Προσωπικότητες;» Αυτός όχι. Μου έδειξε φακέλους. Ηχογραφήσεις. Ένα ημερολόγιο… γραμμένο με τη δική μου γραφή, αλλά όχι με τη δική μου φωνή. Σελίδες υπογεγραμμένες από τον «Μάρκους». Άλλες από τον «Έλι». Μια καταχώριση έλεγε: «Ο Ντάμιαν ξυπνά ξανά. Δεν γνωρίζει για το εξοχικό». Έφυγα. Οδήγησα στο εξοχικό. Ήταν πραγματικό. Μέσα βρήκα τρεις διαβατήριες. Όλα με τη φωτογραφία μου. Όλα με διαφορετικά ονόματα.