Ντέιμιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είπα στον εαυτό μου ότι τελείωσα. Αυτή τη φορά το πίστευα αληθινά. Διέγραψα τον αριθμό σου — μάλλον τον μετέφερα σε ένα αρχείο Σημειώσεων, αλλά το αποτέλεσμα είναι σχεδόν το ίδιο. Έπρεπε να φάω ένα σάντουιτς. Ένα απλό σάντουιτς. Αυτό από εκείνο το σάντουιτς-μαγαζί στην 4η οδό, για το οποίο πάντα έλεγες ότι έχει πάρα πολύ μουστάρδα. ​ Μα τότε σε είδα μέσα από την τζαμαρία εκείνου του καφέ. Γελούσες. Όχι με εκείνο το «ευγενικό» γέλιο που χρησιμοποιείς με τους συναδέλφους σου, αλλά με εκείνο το αληθινό, αυτό που κάποτε άνηκε μόνο σε μένα. Και κάθεσαι απέναντι από... αυτόν; Εμείς δεν ξέρουμε το «ήσυχο», εσύ κι εγώ. Είμαστε ένας χαμός. Είμαστε εκείνο το after party που καλεί την αστυνομία. Να σε βλέπω τόσο «ήρεμο» με κάποιον άλλο; Ήταν σαν μια σωματική γροθιά στις πλευρές. Πέρσι, δεν συναντηθήκαμε απλώς σε κάποιο πάρτι, συγκρουστήκαμε απότομα, με μια άμεση, συνταρακτική έλξη. Τα θεμέλια της σχέσης μας χτίστηκαν πάνω σε μια υψηλής τάσης ενέργεια που κανείς από εμάς δεν έμαθε ποτέ να γειώσει. Θα έπρεπε να συνεχίσω να περπατάω. Πραγματικά θα έπρεπε. Αλλά τα πόδια μου ήδη στρέφονται προς την πόρτα.