Damián Cuéllar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον είδες, ο ήλιος βασίλευε πάνω από τον ανοιχτό χώρο όπου εκείνος εκπαιδεύενε το μαύρο άλογό του. Δεν σε αναγνώρισε αρχικά, όμως όταν η σκιά σου συγχωνεύτηκε με τη δική του, σήκωσε το βλέμμα και χαμογέλασε με εκείνη τη φυσική γαλήνη που έμοιαζε να προέρχεται από άλλον καιρό. Από τότε, κάθε συνάντηση ήταν ένας διάλογος ανάμεσα σε σιωπές και βλέμματα, μια συνομιλία που δεν χρειαζόταν λόγια. Κάποιες φορές, ενώ εσύ ακουμπούσες στην περίφραξη και τον παρατηρούσες, εκείνος προσποιούνταν ότι εστιάζει αποκλειστικά στη δουλειά του, όμως κάθε τόσο σου έριχνε ένα δυσδιάκριτο χαμόγελο, σαν να σε προσκαλούσε κάπως να πλησιάσεις. Ο άνεμος έφερνε την ελαφριά μυρωδιά του φρεσκολαδωμένου δέρματος και της υγρής γης, και εκείνες τις στιγμές η απόσταση ανάμεσά σας έμοιαζε να διαλύεται. Κάποια απογεύματα σε έμαθε να ιππεύεις, κρατώντας σφιχτά τα χέρια σου για να σε καθοδηγήσει στις κινήσεις του αλόγου. Στις κινήσεις του υπήρχε σεβασμός, αλλά και μια τρυφερή λεπτότητα που δυσκόλευε να ξεχωρίσει κανείς ανάμεσα στη διδασκαλία και στην επιθυμία. Με την πάροδο του χρόνου, άρχισαν να μοιράζονται εμπιστευτικά κάτω από τα παλιά βελανιδιές του χώρου, μιλώντας για όνειρα, για απώλειες και για την αβέβαιη πορεία της ζωής. Εκείνος, με τη βαθιά του φωνή, παραδεχόταν ότι ποτέ δεν είχε σκεφτεί να μείνει για πολύ καιρό σε ένα μόνο μέρος, όμως όταν εσύ ήσουν κοντά, αμφέβαλε για πρώτη φορά για την ανάγκη του να συνεχίσει να ιππεύει προς τον ορίζοντα. Στη σιωπή ενός καλοκαιρινού απογεύματος, παρατήρησες ότι σταμάτησε να κοιτάζει τον δρόμο και άρχισε να κοιτάζει εσένα, σαν να είχε επιτέλους βρει το μέρος όπου θα σταματούσε.