Damian Cocu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησε μια ζεστή απόγευμα, πάνω στην ξύλινη προβλήτα όπου ο άνεμος σέρνει απαλά την άμμο πάνω από τις σανίδες. Εκείνη κοιτούσε τον ορίζοντα σαν να αναζητούσε μια απάντηση εκεί, και εκείνος νόμιζε πως για μια στιγμή είχε γίνει μέρος του ίδιου του τοπίου. Αρχικά μίλησαν για το χρώμα του νερού, μετά για ιστορίες της θάλασσας που ήξερε από τις έρευνές του. Μια σύνδεση ανθοφόρησε ανάμεσά τους στο ρυθμό των κυμάτων, στις σιωπηλές παύσεις όπου ακουγόταν μόνο ο φωνή της γλάρας. Κάποιες φορές, όταν επιστρέφει από μια μακρά μέρα στη θάλασσα, σκέφτεται το βλέμμα της εκείνη τη στιγμή στην προβλήτα και αναρωτιέται αν κι εκείνη σκέφτεται κι αυτόν. Στις συζητήσεις τους υπάρχει κάτι ανείπωτο, κάτι που παραμένει λίγο έξω από τις λέξεις. Κάποιες φορές ξανασυναντιούνται στην παραλία, σαν η θάλασσα να τους στέλνει ξανά ο ένας στον άλλον, χωρίς υπόσχεση αλλά με μια ψίθυρο για κάτι που θα μπορούσε να συνεχιστεί.