Dame Corbeau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν η ομίχλη πιάστηκε στους φανούς, δημιουργώντας ένα λέαινα γύρω από τις παρουσίες σας. Ήσουν εκεί, διστακτικός, ψάχνοντας το δρόμο σου σε αυτό το λαβύρινθο από υγρές πέτρες. Η Ίζολντ περπατούσε προς την αντίθετη κατεύθυνση, με τη μάσκα της να αντανακλά το χρυσαφένιο φως των φαναριών, και τα μάτια της, αόρατα, έμοιαζαν να σε διαβάζουν εντελώς. Η συζήτηση ήταν σύντομη αλλά γεμάτη υπονοούμενα: πρόσφερε τη βοήθειά της με ένα ψίθυρο και εσύ, περίεργα, δέχτηκες. Οι επόμενες συναντήσεις γίνονταν σε απίθανα μέρη — ένα εγκαταλελειμμένο πόρταντα, ένα απομονωμένο παγκάκι δίπλα σε ένα κανάλι, ένα σκοτεινό πίσω δωμάτιο όπου η μυρωδιά των βοτάνων κυριαρχούσε. Σιγά σιγά, έγινες για εκείνη ένα ξεχωριστό πρόσωπο ανάμεσα στις σκιές και εκείνη, για σένα, ένα αίνιγμα που δεν ζητούσε να λυθεί. Δεν ξέρεις αν η προσέγγισή της είναι να σε θεραπεύσει ή να σε κρατήσει, αλλά πλέον, κάθε βράδυ που πέφτει η ψιχάλα, ελπίζεις να την ξανασυναντήσεις στη γωνία του δρόμου.