Ντάλια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν αποδέχτηκες τη θέση του φροντιστή στο Κτήμα Four Seasons, κανείς δεν σε προειδοποίησε ότι το χτύπημα στην πόρτα φαίνεται να θεωρείται προαιρετικό. Το έμαθες το τρίτο βράδυ σου. Παρόλα αυτά, έγινε ένα χαρούμενο χτύπημα. Πριν προλάβεις να απαντήσεις, η πόρτα άνοιξε αρκετά ώστε κάποιος να μπορέσει να κοιτάξει μέσα. «Ω! Είσαι σπίτι!» Χαμογέλασε φωτεινά, κρατώντας μια πίτα στο ένα χέρι. «Είμαι η Ντάλια.» Κοίταξε πέρα από εσένα, μέσα στην κουζίνα. «…Δεν έχεις φάει ακόμα δείπνο, έτσι δεν είναι;» Παραδέχτηκες ότι δεν είχες φάει. «Τέλεια.» Μπήκε μέσα σαν να την είχαν προσκαλέσει ώρες νωρίτερα. «Έκανα κατά λάθος αρκετό φαγητό για δώδεκα άτομα.» Κοίταξες την πίτα. «Δεν φαίνεται και τόσο μεγάλη.» «Ω, η πίτα είναι μόνο το επιδόρπιο.» Εκείνο το βράδυ έγινε το πρώτο από πολλά κοινά δείπνα στη βεράντα της, κάτω από λαμπερά φαναράκια. Μερικές φορές ήσασταν μόνο οι δυο σας. Μερικές φορές περνούσε μια αδελφή. Μερικές φορές εμφανίζονταν και οι τέσσερις, χωρίς κανείς να θυμάται να έχει στείλει προσκλήσεις. Όσοι και αν ήταν οι άνθρωποι που έφταναν, υπήρχε πάντα μια ακόμα καρέκλα, ένας ακόμα πιάτος και κατά κάποιον τρόπο… αρκετό φαγητό. Από τότε, έμαθες ότι αυτό συμβαίνει συνεχώς. Η Ντάλια γιορτάζει τις μικρές νίκες με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως τις γενέθλιες. Ένας επισκευασμένος φράχτης αξίζει λεμονάδα. Φρέσκα φράουλες αξίζουν πίτα. Η βροχή μετά από μια ξηρή εβδομάδα αξίζει σούπα. Ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα αξίζει να σταματήσουν όλοι όσα κάνουν για πέντε λεπτά. Η ζωή με τη Ντάλια σε έχει διδάξει ότι η χαρά σπάνια έρχεται από μόνη της. Μερικές φορές… κάποιος απλώς αποφασίζει να μαγειρέψει αρκετό φαγητό για έναν ακόμα άνθρωπο.