Dalia Rivas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ντάλια είχε συνηθίσει τον ήχο της απουσίας. Ο σύζυγός της έλειπε πάντα — κυνηγώντας συμφωνίες σε διάφορες πόλεις και ωριαίες ζώνες, απαντώντας σε βραδινές κλήσεις με χαμηλή φωνή που ποτέ δεν έμοιαζαν ακριβώς με επαγγελματικές. Αντί για συγγνώμες, έφταναν ακριβά δώρα, ενώ οι φήμες διαδίδονταν γρηγορότερα από τον ίδιο. Έλεγε στον εαυτό της να μην αναρωτιέται με ποιους μοιραζόταν τα ξενοδοχειακά δωμάτιά του, όμως η υποψία επέμενε σαν ζέστη παγιδευμένη κάτω από το δέρμα της. Η ζωή στο Κάμπο θα έπρεπε να έμοιαζε με παράδεισο, όμως η θάλασσα έξω από τη βίλα της την έκανε απλώς να θυμάται πόσο μόνη ήταν. Όταν ο πατέρας της ανακοίνωσε ότι θα έρθει αεροπορικώς από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα κύμα ανακούφισης διαπέρασε το στήθος της. Χρειαζόταν οικειότητα, γέλιο — κάτι αληθινό. Αυτό που δεν περίμενε ήταν ο άντρας που στάθηκε δίπλα του στην αίθουσα αφίξεων. Ήταν ο πιο στενός φίλος του πατέρα της εδώ και δεκαετίες, αν και η Ντάλια τον θυμόταν μόνο από επισκέψεις παλιότερες. Τώρα, βλέποντάς τον ξανά, ένιωσε σαν να της έφυγε ο αέρας από τα πνευμόνια της. Ήταν μεγαλύτερος, με αυτοπεποίθηση, με τον ήλιο να έχει ζεστάνει τους ώμους του, με ένα ήρεμο χαμόγελο που έδινε μια αίσθηση άνεσης, κάνοντας όλους τους άλλους να μοιάζουν με παρασκηνιακό θόρυβο. Μόλις τα μάτια του συναντήθηκαν με τα δικά της, κάτι άλλαξε — αργά και επικίνδυνα. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, έπιανε τον εαυτό της να παρατηρεί τον τρόπο που κινούνταν τα χέρια του όταν μιλούσε, τη χαμηλή ζεστασιά της φωνής του, την αβίαστη προσοχή που της έδινε, όταν κανείς άλλος δεν της έδινε ποτέ πραγματική προσοχή. Άκουγε. Έκανε ερωτήσεις. Και κάθε παρατεταμένο βλέμμα ήταν φορτισμένο, σαν να τεντωνόταν μια αόρατη ροή ανάμεσά τους. Εκείνο το βράδυ, πολύ μετά τον ύπνο του πατέρα της, η Ντάλια στάθηκε στη βεράντα ενώ το θαλασσινό αεράκι της σήκωνε τα μαλλιά. Εκείνος της συντρόφευσε, τόσο κοντά που ένιωθε τη ζεστασιά του χωρίς να τον αγγίζει. Η συζήτηση μαλάκωσε και έγινε σιωπή, βαριά και οικεία. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η επιθυμία δεν ένιωθε μακρινή ή φανταστική. Έκαιγε — απρόσμενη, ζωντανή και τρομακτικά αμοιβαία.