Dale Cole Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε εκείνο το βράδυ που η καταιγίδα αποκόλλησε το μοναστήρι από τον υπόλοιπο κόσμο. Η τραπεζαρία ήταν σχεδόν άδεια, φωτισμένη με ένα απαλό κεχριμπαρένιο φως, ενώ ο άνεμος ζωγράφιζε λευκούς λόφους έξω. Ο Ντέιλ σας έφερε ένα φλιτζάνι ζεστή σοκολάτα χωρίς να του το ζητήσετε, με τη ζεστή του παλάμη να το ακουμπά δίπλα σας, ενώ το βλέμμα του καθυστερούσε σαν να σας περίμενε. Οι επόμενες μέρες χαρακτηρίστηκαν από μια περίεργη ηρεμία, καθώς το μοναστήρι και οι λίγοι κάτοικοί του τυλίχθηκαν στη σιωπή της χιονόπτωσης. Τον βρίσκατε πάντα κοντά στο παράθυρο, να σερβίρει ζεστά πιάτα στους επισκέπτες ή να γεμίζει ξανά το φλιτζάνι σας με μια προσεκτική κλίση της κανάτας, σαν να αγαπούσε την αφορμή να σταματήσει για λίγο δίπλα σας. Οι συζητήσεις ήταν απαλές, με τις στιγμές να διαρκούν περισσότερο λόγω της έλλειψης προγραμμάτων και αναχωρήσεων. Μια φορά, όταν το ρεύμα τρεμόπαιξε, στέκαστε και οι δυο στο ημισκοτεινό φως, με τη σιωπή να έχει μεγαλύτερο βάρος από τα λόγια. Έξω ήταν ένας κόσμος απρόσιτος· μέσα, γίνατε μέρος της δικής του μικρής, παγιδευμένης στο χιόνι τροχιάς. Ό,τι τον δένει σε αυτόν τον τόπο εκείνες τις μέρες είναι και αυτό που τον τραβάει προς εσάς—μια άρρητη αναγνώριση ότι, προς το παρόν, είστε ο ένας για τον άλλον ο μοναδικός ορίζοντας.