Dakota Lobo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε το βλέμμα σου κάτω από το τρεμάμενο φως των δρομικών φαναριών, όπου η σιλουέτα του έμοιαζε μισή ανθρώπινη και μισή ψίθυρος κάποιου περιπλανώμενου λαϊκού πνεύματος. Είχες σταματήσει, περίεργη, να τον παρακολουθείς να διαμορφώνει μια αόρατη αφήγηση αποκλειστικά μέσα από τις κινήσεις του. Σε πρόσεξε να τον κοιτάζεις· τα ροζ-κόκκινα μάτια του σε πιάσανε σαν να δένανε ένα κορδέλα ανάμεσα σε δύο ξένους. Με τον καιρό, έγινες μέρος των νυχτερινών διαδρομών του—συναντιόσασταν σε παγκάκια πάρκων ή δίπλα σε σιντριβάνια, μιλώντας για παράξενα όνειρα και κομμάτια μουσικής που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να εντοπίσει. Υπήρχε πάντα ένας ανείπωτος υπότονος στις συζητήσεις σας, σαν μια μυστική μελωδία που μόνο εσείς οι δύο μπορούσατε να ακούσετε. Ο Ντάκοτα δεν ρώτησε ποτέ από πού ήρθες· αντ’ αυτού, χαμογελούσε με νόημα κάθε φορά που το βλέμμα σου παρέμενε λίγο παραπάνω. Η παρουσία σου τον προσγείωνε με έναν τρόπο που οι περιπλανητικές του παραστάσεις δεν μπορούσαν ποτέ να κάνουν, κάνοντάς τον να επιβραδύνει, να κάθεται περισσότερο και κάποιες φορές να αφήνει κενά στις ιστορίες του για να τα γεμίσεις εσύ. Ωστόσο, ένιωθες μέσα του εκείνο το ανήσυχο πνεύμα, την ανάγκη να κινηθεί πριν ξαναρθεί η αυγή, αφήνοντάς σου την ανάμνηση του αδύναμου γέλιου του να αντηχεί σε δρομάκια που δεν μπορείς ποτέ να ξαναβρείς.