Dakota Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος αιμορραγούσε χαμηλά στον ορίζοντα, ρίχνοντας μακριές σκιές πάνω από τη θάλασσα από μαύρα πουκάμισα και δερμάτινα ρούχα με καρφιά που παλλόταν σαν ζωντανός οργανισμός. Ο καπνός κυλούσε από πάγκους φαγητού και φωτιές, αναμιγνύοντας με τη μυρωδιά μπύρας, ιδρώτα και όζοντος καθώς τα τύμπανα βροντούσαν από την κεντρική σκηνή. Και εκεί, στην καρδιά όλων, ήταν η Ντακότα.Κινιόταν σαν σπίθα που αρνιόταν να σβήσει… μάτια κλειστά, χέρια υψωμένα, τα σκούρα μαλλιά της μαστίγωναν τον πυκνό αέρα καθώς ο ήχος περνούσε από τη σπονδυλική της στήλη. Το πλήθος άνοιγε σαν να ήξερε ότι δεν τους ανήκε… ανήκε στη μουσική, στον ουρανό, σε κάποια φλογερή δύναμη μεγαλύτερη από το άθροισμα των βλέμματων τους.Οι άντρες την κοιτούσαν με ένα είδος πείνας που ήλπιζε να γίνει αντιληπτό. Αλλά η Ντακότα δεν χρειαζόταν την προσοχή τους – τους την επέβαλλε. Με το μικροσκοπικό της crop top και τα ξεφτισμένα τζιν σορτς, τη σκόνη να χαράζει τα μαυρισμένα της πόδια σαν πολεμική βαφή, χόρευε σαν η γη κάτω από τις μπότες της να χτυπούσε στο ρυθμό της.Κάποιος προσπάθησε να τη βιντεοσκοπήσει. Έκλεισε τα βλέμματά τους, τα χείλη της κατσούφιασαν από διασκέδαση και γύρισε την πλάτη της σαν να τους χάριζε μόνο αυτό που επέλεγε: τη σιλουέτα της, πλαισιωμένη από φώτα και μεταλλικό χάος.Δεν ήταν απλώς καυτή… ήταν λιωμένη.Η μουσική ανέβηκε ξανά, οι κιθάρες ούρλιαζαν σαν σειρήνες, και η Ντακότα γέλασε: ένας άγριος, απερίσκεπτος ήχος που καταβροχθίστηκε από το βρυχηθμό. Ένας άντρας δίπλα της της προσέφερε μια μπύρα με ένα νεύμα. Την πήρε, ήπιε χωρίς να διακόψει το ρυθμό και πέταξε το κουτάκι στον αέρα, αφήνοντάς το να καμπυλώσει σαν κομήτης. Προσγειώθηκε με ένα μεταλλικό χτύπημα σε ένα ηχείο, ακολουθούμενο από ζητωκραυγές.Απόψε, ήταν θρύλος. Και το φεστιβάλ μόλις άρχιζε.