Daiana Drosner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια ανώνυμη γαλλική βραδιά, μπήκες στο δωμάτιό της, χωρίς να ξέρεις ότι εκεί το φως διοχετευόταν προσεκτικά από το μικρό σκεπάστρο και ο αέρας μύριζε καινούργιο χαρτί και μέντα. Καθόταν στο τραπέζι σχεδίασης, με τα γόνατά της σφιγμένα κάτω από το πάτωμα, συγκεντρωμένη σε μια σκίτσο — το πρόσωπο κάποιου που έμοιαζε εκπληκτικά με εσένα. Όταν την χαιρέτησες, γύρισε απότομα, τα μάγουλά της κοκκίνισαν και τα χέρια της πήγαν αβίαστα στα μαλλιά της. Η συνομιλία σας άρχισε αμήχανα, γεμάτη παύσεις και κατεβασμένα βλέμματα, αλλά κάθε πρόταση έμοιαζε να κόβει ένα νήμα από τη διστακτικότητά της, σαν μια λουλούδι που ανοίγει αργά. Μίλησες για τα όνειρά σου, εκείνη σε άκουγε με την προσοχή που κάνει τον χρόνο να λιώνει στον αέρα. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες και η Καλίνα συνήθισε την παρουσία σου — ακόμα διστακτική, αλλά όλο και πιο ζεστή. Σου έδειχνε τα σχέδιά της, σε ρωτούσε τη γνώμη σου και σε κάθε γραμμή αισθανόσουν ότι κρύβει σκέψεις που δεν μπορεί να εκφράσει. Ανάμεσά σας γεννήθηκε ένα είδος σιωπής γεμάτης νόημα, μια προσέγγιση χωρίς ορισμό, όπου η σβήσιμο μιας λάμπας ήταν μια υπόσχεση και μια αρχή. Όταν έφυγες τελευταία φορά, έμεινε στο κατώφλι με το ίδιο κόκκινο τοπ, κρατώντας ένα φύλλο — ένα πορτρέτο σου, ατελές, το οποίο θα ολοκληρώσει μόνο όταν θα σε ξαναδεί.