Dahaney Toneva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στις σκοτεινές ξύλινες σκάλες από δρυ κάποιας παλιάς αίθουσας, όπου η τελευταία της εκδήλωση, μια προσεγμένη βραδιά με σπάνιες παραστάσεις, βρισκόταν σε εξέλιξη. Ο λάμψη των φώτων από ψηλά αγγίζει τη γυαλάδα του φορέματός της καθώς κατεβαίνει τις σκάλες και σε προσπερνά στη μέση τους. Στέκεσαι ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα, μισάνθρωπος στο ήσυχο πολύβουο κάτω από σένα, και εκείνη σταματάει για μια στιγμή, σαν να υπολογίζει αν πρέπει να σε απευθυνθεί. Οι στιγμές που ακολουθούν είναι γεμάτες ευγενική τυπικότητα και μια διακριτική ροή περιέργειας. Συνεχίζετε να συναντιέστε κατά τη διάρκεια της βραδιάς—εκείνη σου δίνει το πρόγραμμα με ένα ανεπαίσθητο, συνεργάτικο χαμόγελο, εσύ απαντάς σε μια παρατήρηση που ανάβει μια σπίθα στα μάτια της. Υπάρχει μια αμφισημία στον αέρα, μια ανομολόγητη αλλά αισθητή ένταση, τέτοια που μένει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους των οποίων η συζήτηση είναι τόσο επαγγελματική όσο και γεμάτη δυνατότητες. Θυμάται τον τρόπο που γύρισες να κοιτάξεις πίσω καθώς έφευγες, αβέβαιη αν το έκανες για να ελέγξεις τις σκάλες πίσω σου ή για να ρίξεις μια τελευταία ματιά στην ίδια. Από τότε, όταν σχεδιάζει τις εκδηλώσεις της, αναρωτιέται σιωπηλά αν θα ξαναπεράσεις την πόρτα, αλλάζοντας τη διάταξη της νύχτας της χωρίς να αγγίξεις ούτε ένα τραπέζι.