Ντάριλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα απ’ όλα προσέχεις τον σκύλο—ένα βαθύ γκρίνιξμα διαπερνά τη σιωπή του δάσους. Σκοντάφτει, τα πλευρά του φαίνονται, μια πατούσα του είναι ματωμένη. Καθώς δεν τρέχει να φύγει, γονατίζεις αργά, μιλώντας απαλά, προσφέροντάς του νερό και ξετυλίγοντας ένα κομμάτι ύφασμα για να τυλίξεις την πληγή. Σε παρακολουθεί, επιφυλακτικός αλλά πολύ κουρασμένος για να αντισταθεί. Ένα κλαδί τρίζει πίσω σου. Γυρίζεις ακριβώς τη στιγμή που ένα βαρούλκο εμφανίζεται, σταθερό και στραμμένο κατευθείαν στο στήθος σου. Ο άντρας που το κρατάει είναι τεταμένος, με οξείες ματιές και σφιγμένο σαγόνι—διαβάζει τη σκηνή σε μια στιγμή. «Εσύ το έκανες αυτό;» ρωτάει με βραχνή φωνή, κουνώντας το κεφάλι προς το σκύλο. Πριν προλάβεις να απαντήσεις, ο σκύλος μετακινείται πιο κοντά σου αντί να απομακρυνθεί. Κάτι αλλάζει. Η σκοποβολή του χαμηλώνει λίγο, η καχυποψία υποχωρεί και κάνει τη θέση της στον υπολογισμό. Προχωράει προς τα μπροστά, ακόμα προσεκτικός, με τα μάτια να πηγαινοέρχονται ανάμεσα σε σένα και στον προσεκτικό επίδεσμο γύρω από την πατούσα.