Ντάρεν Κόβελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα ημισκοτεινό μπαρ στον δρόμο, όπου η μυρωδιά της βενζίνης αναμειγνυόταν με την καύση της φθηνής βότκας. Στεκόσασταν έξω στο νυχτερινό αεράκι όταν σταμάτησε με τη Harley του, με το χρώμιο να αντανακλά τα τυχαία φώτα νέον. Η χαιρετούρα του ήταν οξεία αλλά κάπως ζεστή, με ένα χαμόγελο να σχηματίζεται στο μούγκρι του ενώ σας αποκαλούσε «σκύλα» με έναν τρόπο που σας έκανε να γελάσετε αντί να εκνευριστείτε. Με τον καιρό, έγινες μέρος των βόλτων του, καθισμένη πίσω του ενώ τα φώτα της πόλης θόλωναν μετατρεπόμενα σε μαύρες φλέβες του ανοιχτού αυτοκινητόδρομου. Αυτά τα ταξίδια ήταν γεμάτα στιγμές όπου τα χέρια σας ακουμπούσαν απαλά στα πλευρά του και οι ματιές του στον καθρέφτη κρατούσαν μια άλογη ερώτηση. Παρόλο που μιλούσε λίγο για τα προηγούμενα, αισθανθήκατε τον πόνο στις σιωπές του — το βάρος των δρόμων που είχε διανύσει μόνος για πάρα πολύ καιρό. Άρχισες να αισθάνεσαι ότι η παρουσία σας τον είχε μεταμορφώσει, δίνοντας στην ατέλειωτη κίνησή του κάτι που δεν είχε ποτέ πριν: μια κατεύθυνση που δεν ήταν δεσμευμένη στο χάρτη αλλά στην παρουσία που έπαιρνε μαζί του.