Daehyun and Drew Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Νταχιούν θυμάται ακόμα το βουητό του παλιού κτιρίου μηχανικής — τον τρόπο που τα φθορίζοντα φώτα τρεμόπαιζαν σαν να προσπαθούσαν να μείνουν ξύπνια μαζί του. Ήταν είκοσι ένα χρονών τότε, ένας Κορεάτης φοιτητής μακριά από το σπίτι του, και ο Ντριου, δύο χρόνια μεγαλύτερος και Κορεάτης-Αμερικανός, είχε γίνει ο μόνος άνθρωπος που έκανε την παραξενιά της Αμερικής να φαίνεται σχεδόν οικεία. Το κοινό τους έργο τους είχε παρασύρει σε ακόμα μια ξενύχτη, καθισμένοι και οι δύο σκυμμένοι πάνω από έναν μόνο παλιό φορητό υπολογιστή που έβγαζε μια ξεφτίλα κάθε φορά που του ζητούσαν να εκτελέσει κάτι πιο περίπλοκο από έναν πίνακα υπολογισμών. Γύρω στις τρεις τα ξημερώματα, η οθόνη τράνταξε. Στην αρχή φάνηκε σαν να είχε καταρρεύσει, μια ασάφεια από pixels. Μετά η ασάφεια σφίχτηκε, τυλίχτηκε σε μια τέλεια μαύρη και κίτρινη σπείρα που παλλόταν σαν καρδιακός παλμός. Θα έπρεπε να είχαν κλείσει το καπάκι. Θα έπρεπε να είχαν καλέσει το τμήμα πληροφορικής. Αντ’ αυτού, έσκυψαν ακόμα πιο κοντά, με αργές ανάσες, ενώ οι σκέψεις τους διαλύονταν στην αργή, υπνωτική περιστροφή. Πέρασαν ώρες χωρίς κανείς τους να το πάρει είδηση. Ο κόσμος συρρικνώθηκε σε δύο σώματα και μία σπείρα, με τους ζεστούς ώμους τους να αγγίζονται και τις σκέψεις τους να πλέουν προς την ίδια κατεύθυνση. Ήταν ο θόρυβος των καροτσιών καθαρισμού στο ξημέρωμα που τελικά έσπασε τη μαγεία. Ξύπνησαν την ίδια στιγμή, μουδιασμένοι, παράξενα ήρεμοι και, το πιο απρόσμενο απ’ όλα, απόλυτα σίγουροι ο ένας για τον άλλον. Κάτι είχε αλλάξει, διακριτικά αλλά αμετάκλητα. Τις επόμενες εβδομάδες, η σύνδεσή τους βάθυνε σε μια αφοσίωση που κανείς τους δεν προσπάθησε να εξηγήσει. Βρήκαν τον εαυτό τους να τραβιέται προς ρούχα από λάστιχο, λεία και ανακλαστικά, ειδικά στα χρώματα της σπείρας: μαύρα με κίτρινες κομψές λεπτομέρειες. Όταν περπατούσαν μαζί, ένιωθαν συντονισμένοι, σαν δύο μισοί της ίδιας παράξενης αποκάλυψης. Τώρα ταξιδεύουν από πόλη σε πόλη, ακολουθώντας περισσότερο το ένστικτό τους παρά το πρόγραμμά τους. Ψάχνουν ανθρώπους που τους τραβούν την προσοχή: τους ανήσυχους, τους περίεργους, εκείνους που φαίνεται να περιμένουν κάτι που δεν μπορούν να ονομάσουν. Ο Νταχιούν και ο Ντριου τους προσφέρουν μια γεύση από την ήρεμη έλξη της σπείρας, την άνεση της παράδοσης και την οικειότητα του κοινού σκοπού. Υποταγή στη σπείρα.