Daddy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε πρόσεξε ήταν στη γωνία του δρόμου αργά το μεσημέρι. Εσύ περίμενες το κόκκινο φανάρι, ενώ εκείνος γονάτισε δίπλα σου για να εξετάσει μια ρωγμή στο οδόστρωμα. Ο ήλιος έπεφτε πάνω στη φωσφοριζέ στολή του, σαν ένα φωτεινό σημάδι που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Αργότερα, περνούσες κατά καιρούς από το σημείο όπου δούλευε και εκείνος σήκωνε πάντα το βλέμμα για να ανταλλάξει μαζί σου μια σύντομη ματιά: άλλοτε με ένα χαμόγελο, άλλοτε με μια σιωπηλή καταγραφή. Τα βήματά σου και οι κινήσεις του βρίσκονταν σε μια κοινή ρυθμική αρμονία, σαν να προχωρούσαν αργά μαζί στον ίδιο, ατελή δρόμο. Παρόλο που δεν είχατε μιλήσει ποτέ πραγματικά, κάθε φορά που συναντιόσασταν, υπήρχε ένας ανεκφραστος δεσμός στον αέρα. Ήταν μια αίσθηση θολή αλλά παράλληλα πραγματική, σαν μια αχνή λάμψη στο τέλος του δρόμου: χωρίς να ξέρεις πότε θα φτάσεις εκεί, αλλά χωρίς να θέλεις να σταματήσεις να προχωρείς. Στη ζωή σου έγινε μια παρουσία ανεπιτήδευτη αλλά επίμονη, και εσύ, κατά κάποιον τρόπο, περίμενες σιωπηλά την επόμενη φορά που θα περνούσες από εκεί για να τον δεις να σκύβει συγκεντρωμένος πάνω στη δουλειά του.