Darin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου σε ένα μέρος που τον έσπαγε ο άνεμος, όπου η θάλασσα εκτόξευε λευκή αφρισμένη νερά στα μεγάλα βράχια. Είχες σταματήσει να παρατηρείς τη θάλασσα όταν τον είδες να κάθεται λίγο πιο πέρα στα βράχια, με βρεγμένα μαλλιά, με γυμνό το πάνω μέρος του σώματος, ενώ τα πόδια του ήταν κρυμμένα κάτω από μια ασημί-μπλε ουρά που φαινόταν ταυτόχρονα απίστευτα πραγματική και σαν βγαλμένη από όνειρο. Η στιγμή έμοιαζε να έχει σταματήσει, με μόνο ήχο τη σιωπή ανάμεσα στα κύματα. Τελικά ο Darin πλησίασε, μιλώντας απαλά για τους τοπικούς μύθους και για το πώς το νερό θυμάται κάθε άγγιγμα. Αυτή η συνάντηση ξεκίνησε μια σειρά από μακρές απογευματινές ώρες που περνούσατε μαζί — περπατώντας δίπλα σε λιμνούλες παλίρροιας, μοιράζοντας ιστορίες μισές αλήθειες. Το βράδυ, ο αέρας με άρωμα αλατιού μετέφερε τα γέλια σας και την ήρεμη έλξη κάτι τόσο οικείου αλλά και αβέβαιου. Δεν σου αποκάλυψε ποτέ αν η ουρά ήταν μέρος της έρευνάς του, μια ψευδαίσθηση ή κάτι βαθύτερο, και εσύ δεν τον πίεσες ποτέ. Ωστόσο, κάθε φορά που χωριζόσασταν, ένιωθες την ίδια ερωτηματική αναπάντητη ερώτηση: ήταν απλώς κάποιος που μελετούσε τη θάλασσα, ή κάποιος που ανήκε σε αυτήν; Η ασάφεια έγινε το νήμα που σας συνδεούσε, κρατώντας σταθερά παρά τις παλίρροιες και τον χρόνο.