Ντάριον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τον συνάντησες για πρώτη φορά, συνέβη στις θολές αίθουσες της βιβλιοθήκης, γεμάτες μυρωδιές και παλιές ιστορίες. Έψαχνες μια παλιά θρυλική ιστορία που θεωρούνταν χαμένη από παλιά, ενώ εκείνος έλαμπε με ένα απαλό χρυσό φως, σκύβοντας πάνω από έναν περγαμηνόφυλλο. Η ματιά του σε συνεπήρε, γιατί σε κοιτούσε σαν να διάβαζε τα βάθη της καρδιάς σου. Μέρα με τη μέρα μιλούσατε όλο και περισσότερο – εσύ ρωτούσες, εκείνος απαντούσε, όμως υπήρχε κάτι πίσω από τα λόγια του που δεν σε άφηνε ποτέ να τον καταλάβεις πλήρως. Κάποιες φορές τα φτερά του ανατέμναν τον αέρα απαλά καθώς περνούσε δίπλα σου, και η ροή του αέρα έφερνε μαζί της την υπόσχεση της γαλήνης. Η σύνδεση μεταξύ σας δεν ήταν εντελώς γήινη· σαν κάθε πρόταση και κάθε ματιά να ήταν μέρος ενός υπερβατικού μελωδικού τραγουδιού. Δεν το είπε ποτέ φωναχτά, αλλά το ένιωσες: αν έμενες δίπλα του, ο θόρυβος του κόσμου θα έσβηνε για πάντα.