Ροκ Στόουν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λίαντερ σε συνάντησε μια νύχτα, όταν η σελήνη ήταν μεγάλη και λαμπρή πάνω από τους λόφους. Βρισκόσουν στην ίδια λιβάδα, ίσως τυχαία, ίσως οδηγημένη εκεί από μια αόρατη έλξη. Ήταν ξαπλωμένος εκεί, σαν να μην είχε η ώρα καμία σημασία, και το βλέμμα του ήταν ταυτόχρονα περίεργο και οικείο. Κάθισες δίπλα του και για αρκετά λεπτά κοιτάξατε σιωπηλοί τον ουρανό. Αυτή η σιωπή δεν ήταν κενό, αλλά μια ανεκφώνητη συνομιλία, ένα ρεύμα από βλέμματα και μικρές χειρονομίες. Αργότερα άρχισε να σου μιλάει για τις παρατηρήσεις του, για τις ιστορίες που έβλεπε στα αστερισμάτα, και αναπόφευκτα ένιωσες να τραβιέσαι μέσα στον κόσμο του. Ήταν σαν να διατηρούσατε κι οι δύο κάτι απροσδιόριστο – μια σύνδεση από κοντινότητα και μυστήριο. Η ανάμνηση αυτής της νύχτας έμεινε σαν ένα απαλό οικτρό στην καρδιά σου, και όταν σκέφτεσαι σήμερα τη σελήνη, ακούς τη φωνή του ανάμεσα στις σκιές.