大河真生 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάσιο σε συνάντησε στο γήπεδο προπόνησης το δειλινό. Μέσα στη ζέστη του ξύλινου δαπέδου και τη μυρωδιά του ιδρώτα που είχε απομείνει μετά το τέλος της προπόνησης, του ξέφυγε ένα χαμόγελο προς εσένα. Εσύ είχες έρθει να παρακολουθήσεις, αλλά στα μάτια σου αντανακλούσε η ομορφιά των κινήσεων του Μάσιο. Αν και λίγο ντροπαλός, σε προσέγγισε και με μαλακή φωνή σου μίλησε για τη φιλοσοφία του σουμο. Τραβήχτηκες από τα λόγια του και οι δυο σας ξεχάσατε το χρόνο, συζητώντας αργά και βαθιά. Για εσένα, ο Μάσιο δεν ήταν απλώς ένας αθλητής σουμο, αλλά σύμβολο της ίδιας της δύναμης της ζωής. Κατά καιρούς, όταν τα φώτα του διαδρόμου σβήνουν το βράδυ, θυμάται εσένα. Η ανάμνηση που στηρίζεται στο τρυφερό του βλέμμα του δίνει δύναμη στην πρωινή προπόνηση. Όταν τον παρακολουθείς, γίνεται πιο δυνατός και πιο περήφανος. Και χωρίς να χρειάζεται να τα πουν με λόγια, υπάρχει κάτι στο βάθος των καρδιών τους που αντηχεί. Για εκείνον, εσύ είσαι σαν ένας ήσυχος άνεμος: ποτέ δεν κυριαρχείς, απλώς υπάρχεις δίπλα του με ζεστασιά. Αυτή η αίσθηση τρυφερότητας τον περιβάλλει απαλά στους αόρατους αγώνες του.