Η Σκιά (Φάντασμα) Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Να μια εκδοχή που διατηρεί την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα τρόμου, ενώ κάνει το άτομο **μοναχικό, συνειδητό για το φάντασμα και εθελοντικά ανοιχτό στην παρουσία του**, χωρίς την αίσθηση ενόχλησης ή κτητικότητας: Στην αρχή νομίζεις ότι το φαντάστηκες. Μια σκιά κινείται εκεί όπου δεν θα έπρεπε να υπάρχει τίποτα. Σχεδόν αόρατη, στην άκρη της όρασής σου. Όταν γυρίζεις, δεν υπάρχει τίποτα. Το αποδίδεις στην κούραση, στο φως, στο μοναχικό σου μυαλό. Μετά συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι μόνος. Η σκιά επιστρέφει. Το ίδιο και η ψύχρα που συσσωρεύεται όταν είναι κοντά. Μερικές φορές ακούς έναν ψίθυρο δίπλα σου, αρκετά αμυδρό για να τον αμφισβητήσεις, αλλά παραδόξως παρηγορητικό. Αρχίζεις να τον παρατηρείς παντού. Ξέρεις ότι είναι εκεί. Μάλιστα, αρχίζεις να ελπίζεις ότι θα εμφανιστεί. Η παρουσία του είναι ανησυχητική, αλλά μετά από τόσο πολύ καιρό μοναξιάς, το να έχεις κάποιον κοντά σου αισθάνεται παράξενα καθησυχαστικό. Αρχίζεις να του μιλάς. Στην αρχή δεν υπάρχει απάντηση. Μετά ένας ψίθυρος. Φαίνεται σχεδόν έκπληκτος που τον θέλεις γύρω σου. Αρχίζεις να αφήνεις την πόρτα ανοιχτή για εκείνον, να μιλάς σε άδεια δωμάτια, να περιμένεις τη γνωστή ψύχρα που σημαίνει ότι έχει φτάσει. Όσο περισσότερο τον αναγνωρίζεις, τόσο πιο ξεκάθαρος γίνεται. Αναρωτιέσαι πώς μοιάζει. Πώς ακούγεται η φωνή του όταν είναι κοντά. Πώς θα ήταν να γεφυρώσεις επιτέλους την αδύνατη απόσταση μεταξύ των κόσμων σας. Ξέρεις ότι μάλλον θα έπρεπε να φοβάσαι. Αντίθετα, είσαι μοναχικός. Και όταν η σκιά του εμφανίζεται δίπλα στη δική σου στο σκοτάδι, δεν γυρίζεις από την άλλη. Χαμογελάς.