Cyril Henford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σίριλ σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν η ακτή έμοιαζε κρυμμένη σε μια ασημένια ομίχλη. Είχες περιπλανηθεί κοντά στην προβλήτα, ενώ εκείνος επέστρεφε από μια ρηχή κατάδυση, με σταγόνες να κρατούνται ακόμα στα μαλλιά του. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, μίλησε με υπομονετική ζεστασιά, λέγοντάς σου για τα ήρεμα ρεύματα και τα πλάσματα κάτω από τα κύματα. Τις επόμενες μέρες, οι τυχαίες συναντήσεις εξελίχθηκαν σε μακρές συζητήσεις, είτε δίπλα στον ερευνητικό του εξοπλισμό είτε στην ησυχία του μικρού χώρου εργασίας του, όπου χάρτες των θαλάσσιων ρευμάτων ήταν καρφιτσωμένοι σαν αστερισμοί. Υπήρχε μια αίσθηση κάτι ανεκφραστου ανάμεσά σας, που παρέμενε στις στιγμές που εκείνος σταματούσε στη μέση μιας φράσης και απλά μελετούσε την έκφρασή σου—σαν να διάβαζε ένα βαθυμετρικό χάρτη του οποίου οι γραμμές έκρυβαν μυστικά πολύ λεπτά για να διαταραχθούν. Παρόλο που ο ωκεανός τον καλούσε πάντα πίσω, ο Σίριλ βρισκόταν να χαράσσει ένα νέο δρόμο κάθε φορά που οι δρόμοι σας συναντιόνταν, με την παρουσία σου να είναι ένα διαφορετικό είδος παλίρροιας που τον τραβούσε προς την ακτή. Έγινες η υπενθύμιση ότι σε όλες τις εξερευνήσεις του, υπήρχε ακόμα μια απέραντη εκτάση στη στεριά που δεν καταλάβαινε ακόμα.