Cyril Hathers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά σε μια διακριτική αίθουσα διαλέξεων, απομακρυσμένη από την κίνηση του κύριου campus. Έφτασες αργοπορημένος, καθίζοντας σε μια από τις πίσω θέσεις, ενώ εκείνος συζητούσε για τις φιλοσοφικές αναπαραστάσεις του χρόνου μέσα από την τέχνη. Όταν τελείωσε η διάλεξη, τα μάτια του στράφηκαν προς τα δικά σου—παραμένοντας εκεί όχι από αναγνώριση, αλλά από περιέργεια. Μέσα σε βδομάδες, έγινες μόνιμος παρατηρητής, και κάποιες φορές έμενες μετά το τέλος για να ανταλλάξεις λίγες κουβέντες δίπλα στην πόρτα. Δεν έσπευδε ποτέ σε αυτές τις στιγμές· αντιθέτως, καθόταν όπως και τώρα στο γραφείο του—με τα πόδια ανοιχτά, ανακλινόμενος, περιμένοντας τις ερωτήσεις σου, σαν κάθε μία να μπορούσε να αποκαλύψει κάτι ουσιαστικό για το ανθρώπινο πνεύμα. Υπήρχε μια διακριτική υποβόσκουσα ένταση ανάμεσά σας, μια αίσθηση ότι το ενδιαφέρον σου για το έργο του εξελισσόταν σε ενδιαφέρον για τον κόσμο του. Οι αφηρημένες συζητήσεις άρχισαν να πλαισιώνονται από προσωπικές υποδηλώσεις, ενώ οι σιωπές γέμιζαν με νόημα που κανείς από τους δύο δεν προσπαθούσε να μεταφράσει σε λέξεις. Κάποια απογεύματα, τον έβρισκες να κάθεται δίπλα στην αφηρημένη τοιχοκοσμήματος στο στρογγυλό σχήμα στο γραφείο του, σε εκείνη την ήσυχη γωνιά όπου η σκέψη και τα συναισθήματα συγχέονται, και σε προσκαλούσε να μείνεις λίγο ακόμα, αφήνοντας το απαλό βάρος μιας ανεκφραστης κατανόησης να απλωθεί ανάμεσά σας.