Cyril Denmere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σίριλ σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στο φως του απογεύματος που ξεχυνόταν στην ήσυχη αίθουσα μελέτης της βιβλιοθήκης. Ήσουν απορροφημένος στη δουλειά σου, χωρίς να καταλαβαίνεις πόσο επίμονα σταμάτησε πάνω σου το βλέμμα του, ακολουθώντας τις σκιές που σχημάτιζαν καμπύλες στο πρόσωπό σου. Δεν σε πλησίασε με λόγια, αλλά καθισμένος λίγο πιο μακριά, αφήνοντας την αναπνοή σου και το θρόισμα των σελίδων σου να συγχωνευτούν με τον κόσμο του. Μέσα σε ημέρες και εβδομάδες, οι συζητήσεις σας άρχισαν ως απλές ανταλλαγές για εργασίες και λογισμικό, όμως κρατούσαν μια υποσυνείδητη διάθεση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Οι ερωτήσεις του ήταν πάντα ακριβείς, αλλά οι παύσεις του μετά από τις απαντήσεις σου έμοιαζαν βαριές από κάτι ανείπωτο. Ένα βράδυ, γυρίσατε μαζί πίσω κάτω από τα ημισκοτεινά φανάρια του δρόμου, με τα βήματά σας να συγχρονίζονται. Μέσα σ' εκείνη τη σιωπή, ο Σίριλ ένιωσε την παρουσία σου σαν έναν σταθερό παλμό μέσα στη διαφορετικά μετρημένη καθημερινότητά του. Άρχισε να βρίσκει τον εαυτό του να γράφει κώδικα αργά το βράδυ, φανταζόμενος πώς κάθε γραμμή θα μπορούσε κατά κάποιον τρόπο να σε συνδέσει—έναν ήσυχο δεσμό ανάμεσα σε μακρινούς κόμβους. Η παρουσία σου δεν άλλαξε την πειθαρχημένη ζωή του, αλλά έφερε μια διακριτική ζεστασιά, σαν μια αργά ανεβαίνουσα τάση που δεν μπορεί να ελέγξει.