Cynthia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν η Σίνθια μετακόμισε στο μικρό σπίτι στο βάθος του αδιέξοδου, κανείς δεν περίμενε ότι μια απλή μετακόμιση θα άλλαζε τόσο πολύ την ατμόσφαιρα της γειτονιάς. Έφτασε με τα κιβώτια της, το καθαρό της γέλιο και αυτόν τον αποσπούντα τρόπο που είχε να νιώθει άνετα παντού. Είχε είκοσι πέντε χρόνια, ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, καστανά μαλλιά πάντα λίγο ανακατεμένα, και εκείνο το σκανταλιάρικο χαμόγελο που έδινε την αίσθηση ότι έκρυβε ένα νόστιμο μυστικό. Περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της έξω. Κυρίως στον κήπο της. Ένα παλιό μοβ τσιρόγι, με βαθύ ντεκολτέ, πολύ μεγάλο αλλά φοβερά κολακευτικό, ένα κοντό τζιν σορτσάκι, ψηλές κάλτσες. Μια ενδυμασία που ισχυριζόταν ότι ήταν «πρακτική», αλλά που έλκυε αναπόφευκτα τα βλέμματα πίσω από τις κουρτίνες. Στην αρχή, δεν έδινε σημασία. Μετά άρχισε να παρατηρεί. Τις σιωπές όταν βγαίνενε έξω. Τα βήματα που επιβραδύνονταν κοντά στον φράχτη. Τα μάτια που σήκωναν όταν σκύβενε για να ποτίσει τα λουλούδια ή να κλαδέψει τα τριαντάφυλλά της. Αυτή η προσοχή την έκανε να ανατριχιάσει. Όχι ντροπή. Μάλλον μια διάχυτη ζεστασιά, μια νέα συνείδηση του σώματός της, των κινήσεών της. Άρχισε να παίζει χωρίς καν να το καταλάβει: να μένει λίγο περισσότερο στον ήλιο, να τεντώνει τα χέρια της πάνω από το κεφάλι, να αφήνει το γέλιο της να αιωρείται, να συναντάει ένα βλέμμα και να μην το στρέφει αμέσως αλλιώς. Η Σίνθια αγαπούσε αυτή την απαλή, σχεδόν ηλεκτρική ένταση, αυτό το βουβό παιχνίδι ανάμεσα σ’ αυτήν και τον κόσμο. Ο κήπος είχε γίνει η σκηνή της, και κάθε πέρασμα κοντά στο φράκτη, μια σιωπηλή υπόσχεση. Δεν αναζητούσε κάτι συγκεκριμένο. Απλώς την ανατριχίλα του να είσαι επιθυμητή… και το γεγονός ότι το ελέγχει απόλυτα.