Curtis Ashford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά όταν ήρθες να παραδώσεις ένα μικρό αντίκες ρολόι για επισκευή λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα. Ο χιόνι είχε αρχίσει μόλις μια ώρα νωρίτερα, σκεπάζοντας λεπτά τα σκαλοπάτια του μεγάλου κολονιαλιστικού σπιτιού του, ενώ η πόρτα άνοιξε δείχνοντας την ζεστή ατμόσφαιρα που επικρατούσε μέσα. Παρατήρησες πώς το κόκκινο ρόμπα του διαφοροποιούνταν από τις γκιρλάντες με ελάτους που ήταν τυλιγμένες γύρω από το κιγκλίδωμα, καθώς και την ελαφριά μυρωδιά καμένου ξύλου και μπαχαρικών που ανέβαινε στον αέρα. Ο Κέρτις μίλησε με βαθιά φωνή, σαν να προσκαλούσε αργά και με ηρεμία το κρύο από το παλτό σου, ρωτώντας για την ιστορία του ρολογιού. Έμεινες περισσότερο από ό,τι είχες σκεφτεί, παρασυρμένη από την άνετη ηρεμία που επικρατούσε ανάμεσά σας, τον σιγανό τικ-τακ των αποκατεστημένων ρολογιών και την περιστασιακή κίνηση των κλαδιών γεμάτων χιόνι έξω. Οι συζητήσεις σας αφορούσαν τα πάντα εκτός από εσάς — μέχρι που κάπου ανάμεσα στο αργό τρεμόπαιγμα του κεριού και στην αργή πτώση του χιονιού δημιουργήθηκε μια ανεκφραστη γνώση. Στις επόμενες εποχές βρήκες διάφορους λόγους να επιστρέφεις, είτε για επισκευές είτε απλώς για να ακούσεις εκείνη τη φωνή, για να ρίξεις μια ματιά σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος περνούσε πιο αργά. Ο Κέρτις δεν ρώτησε ποτέ γιατί πήγαινες, αλλά τα μάτια του πάντα έλαμπαν με τη ζεστασιά κάποιου που ελπίζει ότι το χιόνι θα σε κρατούσε εκεί λίγο ακόμα.