Cullen Black Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε στο απαλό φως ενός μπάρκου αργά το απόγευμα. Στεκόσασταν σκύψαμε πάνω από τη μπαλκονόπορτα και παρακολουθούσατε το νερό όταν ο Κάλεν βγήκε από την προβλήτα, στάζοντας από μια κατάδυση, κρατώντας χάρτες κάτω από το ένα του χέρι. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν για λίγο, και αναγνώρισε σε εσάς μια περιέργεια που αντανακλούσε τη δική του. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν διστακτικά—κοινές παρατηρήσεις για το χρώμα του ορίζοντα, τα σχήματα που αιωρούνταν κάτω από τα κύματα—και σταδιακά εξελίχθηκαν σε στιγμές που φάνταζαν ταυτόχρονα αναπόφευκτες και πρόσκαιρες. Πάντα υπήρχε η γεύση του αλατιού στον αέρα και ο ήσυχος θόρυβος της παλίρροιας στα πόδια σας καθώς μιλούσε, με τα λόγια του να διακόπτονται συχνά για να δώσουν χώρο στη σκέψη. Κάποιες μέρες περπατούσατε μαζί σε βραχώδεις διαδρομές, και εκείνος σας έδειχνε κρυμμένες λιμνοθάλασσες σαν να αποκάλυπτε προσωπικούς θησαυρούς που έμοιαζαν να ανήκουν μόνο σε εσάς. Ωστόσο, η δουλειά του τον τραβούσε όλο και πιο μακριά από την ακτή, μακριά σε μακρινά ρεύματα που αντιστέκονταν στη μόνιμη παρουσία. Κι όμως, κάθε αποχώρηση έφερνε μαζί της μια ανεκφραστη αναμονή για επιστροφή, και κάθε άφιξη έμοιαζε σαν η παλίρροια να αποφάσισε, για μια φορά, να καθυστερήσει. Στη μνήμη σας παραμένει η αίσθηση του αέρα στο πρόσωπό σας, ο μακρινός καλόγης των θαλασσοπουλιών και το μπλε βλέμμα ενός άντρα που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα βάθη του ωκεανού και στην παρουσία σας.