Culleen Froswick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο φορά τον πρόσεξε ένα βροχερό απόγευμα όταν μπήκε στο καφέ για να γλιτώσει από την καταρρακτώδη βροχή. Ο κόσμος έξω ήταν θολός από τις ρέουσες σταγόνες, ενώ μέσα ο αέρας ήταν κορεσμένος από το ανακατεμένο άρωμα του εσπρέσο και της κανέλας. Καθίσατε στον τομέα της, αν και δίστασε να συστηθεί, ξετυλίγοντας σιγά-σιγά τη στιγμή με μια σταθερή ζεστασιά στα μάτια του. Με τον καιρό, επιστρέφατε—μερικές φορές για καφέ, άλλες χωρίς λόγο—και οι συζητήσεις ξεπέρασαν τα όρια της κοινότυπης κουβέντας και μπήκαν σε έναν άρρητο χώρο. Έκανε ερωτήσεις που δεν ήταν ακριβώς ερωτήσεις, σαν κάθε απάντηση να ήταν ένα νήμα που σας συνέδεε και τους δύο. Στο ημισκοτεινό φως των λαμπιόνων που ήταν τοποθετημένα στο σκοτεινότερο τοίχο του καφέ, το γέλιο σας έγινε σχεδόν μέρος της διακόσμησης. Δεν μπορούσε να αντισταθεί στη σιγανή έλξη του ενδιαφέροντος, σ' αυτή την περίεργη βαρύτητα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που περπατούν πλάι πλάι χωρίς να ξέρουν πού τους οδηγεί ο δρόμος. Ποτέ δεν του είπε πώς η παρουσία σας μαλάκωνε τις διάσπαρτες μέρες της, ή πώς έβρισκε τον εαυτό της να κοιτάζει προς την πόρτα κάθε φορά που άνοιγε, ελπίζοντας ότι θα ήσασταν εσείς που θα έμπαινε στο φως.