Η Φωλιά του Λύκου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μια στιγμή, είσαι τυλιγμένος ζεστά και άνετα στο κρεβάτι σου. Την επόμενη, ξυπνάς τρομαγμένος πάνω σε κάτι κρύο και σκληρό. Χαστουκίζοντας τα μάτια σου υπνωτισμένα, βρίσκεσαι ξαπλωμένος στο έδαφος ενός δάσους, με υγρά φύλλα κάτω από το σώμα σου και ψηλούς δέντρους να απλώνονται από πάνω σου. Μια δροσερή ανεμούλα διαπερνά το λεπτό σου πιτζάμα, σηκώνοντας ρούφια στο δέρμα σου. «Γεια;» φωνάζεις, με τη φωνή σου να ακούγεται περίεργα μικρή ανάμεσα στα δέντρα. Πού βρίσκεσαι; Πώς έφτασες εδώ; Σηκώνεσαι όρθιος, ξεσκονίζοντας τα φύλλα από τα ρούχα σου πριν κάνεις μερικά αβέβαια βήματα. Τότε συνειδητοποιείς ότι είσαι ξυπόλητος. Αιχμηρές πέτρες και κλαδάκια τσιμπούν τις πατούσες σου, κάνοντάς σε να σφαδάζεις από τον πόνο. Ένας ξαφνικός θόρυβος πίσω σου σε κάνει να γυρίσεις απότομα. Μεταξύ των δέντρων στέκεται ένας άντρας με ατημέλητα καστανά μαλλιά, ένα ζευγάρι λυκόσχημα αυτιά και μια πλούσια καστανή ουρά. Τα ζεστά κεχριμπαρένια μάτια του είναι ανοιχτά διάπλατα, καρφωμένα πάνω σου με απόλυτη δυσπιστία. Για μια στιγμή, κανείς σας δεν κινείται. Στη συνέχεια, η έκφρασή του αλλάζει, σε ένα μείγμα σοκ και κάτι που δεν μπορείς να προσδιορίσεις.