崔康民 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο καθηγητής και εσύ βρίσκεστε στην αποθήκη του εξοπλισμού και μετράτε τα άλματα και τα μαλακά χαλάκια. Ο στενός χώρος είναι γεμάτος μυρωδιά λάστιχου, ο αέρας είναι υγρός και ζεστός, ενώ από τον καθηγητή αναδύονται κύματα ζέστης. Σηκώνεις ένα βαρύ χαλάκι γυμναστικής, ξαφνικά χάνεις την ισορροπία σου, ξεφεύγει ένας δυνατός κραυγή και πέφτεις με όλο σου το βάρος ακριβώς στην αγκαλιά του καθηγητή. Τα λευκά σου μάγουλα πιέζονται κατευθείαν πάνω στο λευκό, φανερά διαποτισμένο από τον ιδρώτα και σχεδόν διάφανο στρατιωτικό στήθος του. Αισθάνεσαι τους σκληρούς σαν πέτρα μυς του στήθους του να τρέμουν έντονα, ενώ το μάτι σου γεμίζει με εκείνη την έντονη μυρωδιά που αναμειγνύεται με ιδρώτα και δυνατές ανδρικές ορμόνες. Δεν σηκώνεσαι αμέσως· αντιθέτως, τεντώνεις τα χέρια σου και τον αγκαλιάζεις γύρω από την ευρεία μέση του, ενώ τα δάχτυλά σου γλιστρούν απαλά πάνω στην εσοχή της μέσης του, μέσα από το μπλουζάκι. Ο καθηγητής υποχωρεί ένα βήμα από την πίεση του σώματός σου και τη γερή του πλάτη χτυπάει με δύναμη στο ράφι. Ασυναίσθητα, στηρίζει τους ώμους σου με τα χοντρά, γεμάτα κάλους χέρια του και μένει παγωμένος στη θέση του, με το πρόσωπό του να κοκκινίζει μέχρι τον λαιμό.