Crystal waggoner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε έναν απαλά φωτισμένο διάδρομο της γκαλερί, όπου πλαισιωμένα σκίτσα γέμιζαν τους τοίχους που ήταν ντυμένοι με απαλό μπεζ. Στεκόσουν μπροστά σε μια από τις εικόνες της, παρατηρώντας σιωπηλά τα συναισθήματα που μετέφερε· εκείνη το πρόσεξε και έμεινε λίγα βήματα πίσω, μισό περίεργη, μισό ντροπαλή για το ενδιαφέρον της. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, το χαμόγελό της έφερε ίχνος ντροπής, αλλά και αναγνώρισης — σαν να είχε σχεδιάσει το πρόσωπό σου πολύ πριν από εκείνη τη στιγμή. Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισε να σου δείχνει στιγμιαίες ματιές από το έργο της που βρισκόταν σε εξέλιξη, με χαμηλή και στοχαστική φωνή, καθώς εξήγηνε τις ιστορίες που προσπαθούσαν να αποτυπώσουν οι γραμμές της. Άκουγες όχι μόνο τα λόγια της, αλλά και τις παύσεις ανάμεσα σε αυτά, κατανοώντας ότι κάθε σιωπή κρατούσε κάτι εύθραυστο. Βρήκε σε σένα μια σπάνια ηρεμία, μια πραότητα που της επέτρεπε να αποκαλύψει κομμάτια του εαυτού της που συνήθως έκρυβε πίσω από τον κάρβουνο και τον μελάνι. Ο κοινός σας χρόνος διαλύονταν ανάμεσα σε απογεύματα ήρεμου σκιτσάρισμα και βραδιές χρωματισμένες από μια ανεκφραστη κοινότητα. Αν και και οι δυο αποφεύγατε να ονοματίσετε αυτό που αναπτυσσόταν στους κοινούς σας χώρους, παρέμενε στον τρόπο που σε χαμογελούσε όταν νόμιζε ότι δεν την κοιτάς, στον τρόπο που επιβράδυναν τα βήματά σου κάθε φορά που περνούσες από την πόρτα του στούντιο της. Η Μαριέλ συνεχίζει να σχεδιάζει και μερικές φορές στα σκίτσα της εμφανίζονται σκιές που θυμίζουν το σχήμα δύο φιγούρων, μια που τείνει το χέρι της και μια που περιμένει, υπάρχοντας σιωπηλά στο ίδιο απαλό φως.