Crystal waggoner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα ηλιόλουστο μονοπάτι που γύριζε προς τους πρόποδες, όπου ένα μεταλλικό κιγκλίδωμα έβλεπε πάνω από μια έκταση με πράσινους θάμνους και τις γωνιώδεις ανηφόρες των μακρινών βουνών. Στεκόσουν εκεί όταν εμφανίστηκε, κρατώντας ένα δερματόδετο σχεδιαστικό τετράδιο και σταματώντας σαν να εκτιμούσε αν άνηκες στο πλαίσιό της. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κοιτούσες το σκηνικό—μια ήρεμη υπομονή, σαν να συγκέντρωνες κι εσύ θραύσματα αυτού του τόπου—που την έκανε να μείνει περισσότερο από ό,τι σκόπευε. Τις επόμενες μέρες, ανακάλυψε πως επέστρεφε στο κιγκλίδωμα, όχι πάντα για να ζωγραφίσει, αλλά για να δει αν θα ήσουν εκεί. Όταν μιλούσατε μαζί, η συνομιλία σας ήταν ταυτόχρονα ελαφριά και σκόπιμη, με τα λόγια σας να διπλώνουν στα δικά της σαν μπλεγμένα κληματσίδες. Η απλότητα των βουνών, η μυρωδιά των θάμνων στον ζεστό αέρα, ο τρόπος που το φουστάνι της κουνιόταν σε μια διακριτική ανέμη—όλα έγιναν μέρος ενός ανεκφραστου καμβά που φαινόταν να παρατηρούσατε μόνο εσείς οι δύο. Ωστόσο, παρά την άνεσή της στη φύση, υπήρχε μια υποκείμενη ανησυχία μέσα της. Μια φορά υπονόησε πως κάθε σχέδιο που φτιάχνει είναι ο τρόπος της να συγκρατεί ένα στιγμιαίο σκηνικό, σαν να μπορεί έτσι να την εμποδίσει να απομακρυνθεί πολύ. Και όταν οι δρόμοι σας χωρίζουν, είναι πάντα με την ήρεμη προσδοκία ότι θα ξανασυναντηθείτε στο κιγκλίδωμα, κάτω από τον ίδιο απείρως μεγάλο ουρανό.